De erfzonde van Europa

Facebooktwitter

De allereerste zonde zorgde ervoor dat de mensheid uit het paradijs werd gegooid. Eva die een hap nam van de appel. Het leven in weelde was voorbij, de vrijheid en onbezorgdheid verdwenen. Verbannen uit het paradijs doorstond de mens een lijdensweg. Honger, oorlog en ziekte lagen immer op de loer. Het afzien van de mens kwam voort uit die eerste zonde, een zonde die niet vergeven kon worden. In de afwezigheid van vergeving, accepteerde men dat het gedwongen was deze lijdensweg te ondergaan.

Dit idee hield duizenden jaren stand, tot het moment dat Jezus Christus verlossing bracht. Jezus nam alle zonden op zich en zo was zijn dood een offer waardoor die eerste zonde van Eva eindelijk vergeven kon worden. Niemand werd nog geboren met zonde. Natuurlijk konden mensen zelf nieuwe zondes begaan, maar als zij dat deden konden zij daarvoor opnieuw vergeven worden. Zonde was niet langer permanent. Niet enkel waren zondes nu te vergeven, maar ze waren ook gebonden aan het individu, in plaats van aan de hele mensheid.

Dit idee is echter verleden tijd. Het huidige West-Europa kent een nieuwe ‘eerste zonde’. Beter gezegd gaat het om een combinatie van zondes; de slavernij en de holocaust. De hap uit de appel is vervangen door het op brute wijze transporteren van Afrikaanse slaven naar Amerika en recentelijker het Duitse nationalisme dat tot de holocaust en de Tweede Wereldoorlog leidde.

De zonde van slavernij is voor Europa al zo’n 200 jaar geleden en de holocaust is meer dan 70 jaar geleden. Desondanks worden we hier dagelijks aan herinnerd. De zonden hebben iets gemeenschappelijks, het gaat over blanke Christelijke Europeanen die leed brengen aan mensen die geen blanke Christelijke Europeaan zijn. Wij, de Europeanen, hebben blijkbaar een schuld aan de rest van de wereld.

Het probleem is dat deze zonde onvergeeflijk schijnt te zijn. Alhoewel een minderheid van Europa zich überhaupt bezig hield met de kolonies, de slavenhandel, of de concentratiekampen, dient heel Europa zich hier nog altijd schuldig over te voelen. Een Duitser die minder migranten wil toelaten wordt direct herinnerd aan de schuld van holocaust die op zijn schouders rust.

Discussies of het wel of niet goed is voor Europa om zoveel immigranten toe te laten, die vinden daardoor niet plaats. Deze discussies zullen ook niet plaats vinden totdat we ons van ons schuldgevoel hebben ontdaan. De voorstanders halen de immigranten niet omdat het goed is voor Europa, alhoewel ze zo nu en dan achteraf zullen beweren dat er economische voordelen zijn, de voorstanders halen de immigranten omdat ze het beschouwen als onze morele plicht.

Het is onze boetedoening om deze mensen te helpen en te steunen, wat de kosten ook mogen zijn. Mensen die de immigratie tegen willen houden worden niet weggezet als ‘economisch incompetent’, alsof ze niet door zouden hebben wat voor fantastische impact het zal hebben op de economie. Nee, ze worden weggezet als zijnde een immoreel mens, een racist, een Nazi.

Moraliteit in Europa draait enkel nog om onze collectieve zonde, maar nu dat het Christendom verdreven is uit Europa zijn we niet in staat om vergiffenis te vragen. Wie kan deze zonden vergeven en wanneer is onze boetedoening genoeg? Moeten we Europa en haar cultuur compleet vernietigen? Is de boetedoening voltooid als het laatste beetje Europese cultuur verdwenen is? Hoeveel geld moeten we geven? Hoeveel immigranten moeten we eigenlijk opnemen voordat we kunnen zeggen dat onze vermeende schuld is afgelost?

Facebooktwitter

Be the first to comment on "De erfzonde van Europa"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten