De islamitische oorlog tegen het Westen

Facebooktwitter

Onze Westersche cultuur waardeert op volstrekt unieke wijze de rechten en vrije keuzes van individuele mensen. We tolereren een rijke diversiteit aan ideeën en gedragingen, omdat we beseffen dat de totalitaire hegemonie van één ideologie geen recht doet aan de vrijheid van ieder mens om zich te vormen naar eigen inzicht. Bovendien begrijpen we dat de resulterende beknepen dictatuur ons op zou sluiten in een doffe, grijze wereld zonder verandering of vooruitgang.

Op dit moment verkeren we in staat van oorlog met de aanhangers van een ideologie die tot in de diepste kern streeft naar dergelijk naargeestig totalitarisme. De ideologie in kwestie heeft zich vermomd als religie, en noemt zich de islam. In realiteit is het een machtsbeluste cultus van dood en verderf, die zich verspreidt via geweld en indoctrinatie. De islam en alle mensen die ermee besmet zijn vormen een directe bedreiging voor onze vrije samenleving. En wij moeten ons niet omwentelen in een achteloos gevoel van superioriteit: juist een ontwikkelde, beschaafde maatschappij is extreem kwetsbaar voor de botte agressie van een ideologie die gedreven wordt door een koortsachtig dogmatisme.

Het feit dat wij zo’n waardering hebben voor diversiteit maakt dat wij naar tolerantie neigen. Wij tolereren de islam, net zoals wij een groot aantal andere ideologieën (zowel religieus als seculier) in onze maatschappij tolereren. Maar die andere ideologieën zijn er over het algemeen niet op gebrand om ons met wortel en tak uit te roeien. Zij zijn niet gestoeld op een credo van onstuitbare veroveringsdrang, en waar geweld in hun verleden een rol heeft gespeeld hebben hun aanhangers dat heden ten dage over het algemeen gewoon afgezworen.

Bij de islam ligt dat anders. De islam verdeelt de wereld in moslims en alle anderen. Al die anderen moeten bekeerd of gedood worden. Heel de wereld moet onderworpen worden aan Allah. Dat is het kerndoel van de ideologie. Dat is het vanaf het vroegste begin geweest, en dat blijft het tot op heden. Het is de plicht van iedere moslim om dat doel te steunen. Wie dat niet doet is een afvallige en moet óók dood. Vrede met de islam is onmogelijk totdat ofwel de hele wereld met geweld tot de islam is bekeerd, ofwel de islamitische bedreiging volledig is weggevaagd.

Wat, ik overdrijf?

Wie dat nu nog beweert is een leugenaar, een lafaard of een lijpe lulhannes. De islam is al sedert haar ontstaan in strijd met de rest van de mensheid, maar nu we in het meest recente verleden (en tot op de dag van vandaag) de gevolgen van de massa-immigratie zien kan men toch niet meer ontkennen dat de islam een puur vergif is? Sinds de zogenaamde “vluchtelingencrisis” op gang is gekomen is het aantal moslims in Europa dramatisch toegenomen. Veelal gaat het om jongemannen (want vrouwen en kinderen hoeven niet te vluchten?) en dan opvallend vaak uit landen waar geen oorlog heerst.

Het moge duidelijk zijn dat dit geen vluchtelingengolf is, maar een verheviging van het proces dat nu al tijden loopt: verovering-door-kolonisatie. De islam heeft sinds jaar en dag Europa bedreigd, en is meermaals teruggeslagen op het slagveld. Nu zijn de adepten van Mohammed klaarblijkelijk teruggekeerd naar de meest basale veroveringstechniek in de geschiedenis: de volksverhuizing. Met die techniek hebben de moslims Noord-Afrika, Syrië en Mesopotamië eeuwen geleden herbevolkt met opdringerige Arabieren, en Anatolië met smoezelige Turken, die in Noord-Oost Azië thuishoren. De oorspronkelijke bevolking werd vermoord of tot slaaf gemaakt. (En zie daar uw eigen grimmige toekomst!)

Enfin. Deze eeuwenoude manier van landjepik (en volkjemoord, zo u wilt, want daar zijn de moslims wereldkampioen in) werd helaas door de tolerante Westerling zelf aangemoedigd. Wij begrepen het gevaar niet. En wanneer moslims ergens nog een verwaarloosbare minderheid vormen houden zij—precies zoals de koran beveelt—wijselijk hun bek. Dan zinnen ze stilletjes op uitbreiding; op het doen toenemen van hun aantallen. Want als ze eenmaal met genoeg zijn, dan beginnen ze te schreeuwen. Dan hebben ze opeens eisen. En wanneer hun aantal nog verder toeneemt… dan beginnen ze met geweld hun overheersing tot een realiteit te maken.

Niemand kan zeggen dat we het niet hebben kunnen zien aankomen. 9/11 in 2001. Opgeblazen treinen in Madrid in 2004. Theo van Gogh ritueel gedood later dat jaar. Opgeblazen bussen in London in 2005. De bomaanslag op de Boston Marathon in 2013. De brute moord op twee Canadeesche militairen in Saint-Jean-sur-Richelieu in 2014. De aanslag op het parlement van dat land twee dagen later. De massamoord op de redactie van Charlie Hebdo in Januari 2015. De aanslagen, wederom in Parijs, in November van dat jaar, waarbij 130 mensen de dood vonden. De gruwelijke slachtpartij in San Bernardino, een maand later, die twintig mensen het leven kostte. De massaverkrachtingen in Keulen die het jaar afsloten. Die “vluchtelingencrisis” was toen al op gang gekomen, en valt het niet op? Dat de islamitische geweldsdaden elkaar in een steeds meer rapide tempo beginnen op te volgen?

Nu is het 2016. Annus horribilis.

Het jaar opende direct met islamitische terreur toen een Fransche moslim van Tunisische komaf op 1 januari trachtte om meerdere mensen met zijn auto te vermorzelen—terwijl hij “Allahu Akbar” schreeuwde—en daarbij twee mensen ernstig wist te verwonden. Op elf Februari hakte een moslim in een restaurant in Ohio in op vier onschuldigen, die hij ernstig wist te verwonden. Op de 26ste van diezelfde maand raakte een Duitsche politieagent zwaar gewond toen hij door een moslima “in naam van de Islamitische Staat” werd neergestoken.

In Maart werd Europa zwaar getroffen door de islamitische bomaanslagen in Brussel, waarbij 35 mensen werden gedood. In April werd een huwelijksfeest in het Duitsche Essen een nachtmerrie toen moslims daar een bom lieten afgaan. Drie mensen raakten gewond. Dacht men in Mei nog even rustig adem te kunnen halen in de Westersche wereld, Juni was de maand van de gruwelijke massaslachting in Orlando: vijftig doden.

Daar bleef het niet bij, want kort daarna werd een onschuldig echtpaar in Parijs vermoord door hun islamitische buurman, die connecties had met de Islamitische Staat en islamitische kreten uitkraamde terwijl hij zijn gruweldaad uitvoerde. Arm Frankrijk hoefde niet op genade te rekenen, want bijna precies een maand later werd het land nog veel zwaarder getroffen door de islam. In een afschuwelijke aanval in Nice op de nationale feestdag van Frankrijk, eerder deze maand, werden in Nice 84 mensen vermorzeld en nog 303 mensen werden verwond. Islamitische terroristen hadden het een goed idee gevonden om met een vrachtwagen op de mensenmassa in te rijden.

Vier dagen later wist een Afghaansche “vluchteling” vijf onschuldige mensen ernstig te verwonden op een trein in Duitsland, toen hij hen in naam van de islam trachtte te vermoorden met een bijl. En vier dagen dáárna schoot een moslim van Iraansche komaf negen mensen dood in München. Op de 24ste, twee dagen na het voorval in München, liet een uitgeprocedeerde Syriër een bom afgaan in een restaurant in Ansbach, waarbij hij vijftien mensen wist te verwonden. Zijn eigenlijke doel was geweest om een muziekfestival binnen te dringen om zo veel mogelijk slachtoffers te maken, maar dat was mislukt. De dader had loyaliteit gezworen aan de Islamitische Staat. Op diezelfde dag werd in Berlijn een zwangere vrouw doodgehakt door een Syrische moslim met een machete; twee anderen raakten zwaar gewond.

De dag daarna werden in het Alpenresort Garde-Colombe, in Zuid-Frankrijk, een Fransche vrouw en haar drie dochter neergestoken door een Marokkaansche moslim. Meneer kon vanwege zijn geestesziekte—pardon: “religie”—niet omgaan met het feit dat de dames niet in zwarte gewaden waren gehuld.

De dag dáár weer na, gisteren, werd in het Fransche Saint-Étienne-du-Rouvray een 84-jarige priester bruut vermoord door twee moslims. Een vrouw raakte zwaar gewond en vecht op dit moment voor haar leven. De daders handelden in naam van de islam. Eén van hen was bij de inlichtingendienst reeds bekend als terrorist… maar mocht toch vrijelijk zijn gang gaan.

Waar het afgelopen decennium vaak nog jaren tussen de (grote) islamitische aanslagen in het Westen zaten, werd dit later een kwestie van maanden. En toen weken. En recentelijk dagen. De afgelopen week hebben wij zelfs getuigen mogen zijn van meerdere islamitische terreurdaden in Europa op één dag. In de delen van de wereld waar de islam reeds de overhand heeft is dit sinds jaar en dag de norm. En dat zal het hier ook worden.

Er zijn natuurlijk ook nog de talloze verijdelde pogingen tot aanslagen, en letterlijk ontelbare voorbeelden van gruwelijk geweld gepleegd door moslims tegen niet-moslims. Want we hebben het nog niet eens gehad over het dagelijkse geweld dat de islamieten met zich meebrengen. Meestal zijn het geen expliciete terreurdaden, maar overal zijn moslims oververtegenwoordigd in de misdaadcijfers. Zij stelen, roven, mishandelen, moorden en verkrachten. De massaverkrachtingen in Keulen? Dat hebben we toch ook gezien in Stockholm en Rotherham? En dat zijn enkel de grootschalige epidemieën van sexueel geweld. Er zijn ontelbare “incidenten” waarbij moslims onschuldige vrouwen verkrachten. Zij geloven dat dit hun recht is. Niet vreemd, vanuit islamitisch perspectief: volgens de koran is dat namelijk ook zo.

Wie durft nog te beweren dat wij niet in oorlog zijn?

Het vreselijke feit wil dat de islam met ons in oorlog is, of wij dit nu willen of niet. De islam is sinds haar ontstaan in oorlog met heel de wereld, en voor de islamieten is het een heilige oorlog. Zij zullen niet stoppen. Door hun totalitaire ideologie te behandelen als iedere andere stroming geven wij een strategisch voordeel aan een doodsvijand. Zij zullen onze tolerantie misbruiken; zij doen dit al sedert jaren– en zodra zij de kans zien zullen zij ons onderwerpen. En dan is het afgelopen met de tolerantie.

Er bestaan zoiets als te tolerant zijn. Wie geniet van een vrije, tolerante wereld moet zich realiseren dat er mensen zijn die zo’n wereld haten. Die zo’n wereld in as willen leggen. Dergelijke mensen zijn onze vijanden, en vijanden laat je niet binnen de poorten. Tolerantie heeft grenzen nodig, en die grenzen zijn zelfs heel simpel te plaatsen: wij moeten tolerant zijn voor iedereen die zelf tolerantie omarmt. Maar voor de intoleranten mogen wij op onze beurt geen tolerantie hebben. Want zij zullen er misbruik van maken.

Zodra je tolerantie opbrengt voor een doodsvijand heb je de strijd verloren. Het kan lang duren, maar vanaf dat moment ben jij aan het verliezen, en is hij aan het winnen. Concessies zullen elkaar opvolgen, tot je van binnenuit verslagen bent. De enige manier om te zorgen dat een tolerante gemeenschap niet wordt verwoest door intoleranten is heel eenvoudig: je moet de wet van de wederkerigheid in de praktijk brengen, en net zo tolerant of intolerant voor anderen zijn als zij voor jou zijn.

Onze politici, en hun trouwe hoernalisten van de gevestigde media, leven nog steeds met de illusie van de tolerante wereld. De harde realiteit is dat onze tolerantie wordt beloond met een wreed legioen bloeddorstige fanatici. Moordenaars. Verkrachters. Beesten. De tijd van wegkijken is nu echt voorbij, hoe de politici ook prevelen en de media de feiten ook verdraaien. De berg van verminkte lijken is nu te groot om onder het tapijt te vegen. Dit is oorlog, en wij hebben de keuze tussen terugvechten of uitsterven.

Willen wij overleven, dan moeten wij onze tolerantie strict beperken tot degenen die even tolerant zijn naar ons toe. De islam, die niets dan de islam zelf kan tolereren, moeten wij juist benaderen met volledige intolerantie. Dat betekent niet dat we de migratie slechts moeten afremmen of stopzetten. Het betekent dat we een sloopkogel door iedere laatste moskee moeten jagen, en iedere laatste moslim moeten deporteren. Het betekent dat we iedere koran moeten verbranden, en een universeel verbod op die doodscultus moeten invoeren: wie zich ertoe bekeert wordt meteen uitgezet naar een islamitisch land. Wie tolerantie voor de islam bepleit óók.

We moeten de islam, kortom, net zo behandelen als de islam de rest van de wereld behandelt: genadeloos.

Facebooktwitter

1 Comment on "De islamitische oorlog tegen het Westen"

  1. Ik kan niet anders zeggen, dan de waarheid is hard, er komt een dag dat we allemaal afgeslacht worden, maar de regenten slapen verder. Als het mis gaat zijn ze de eerste die vertrekken.
    Regering in ballingschap, komt bekend voor toch…..40-45. En Laat de bevolking maar barsten !!

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten