De liberale slavenmoraal

Foto door Gérald Garitan [https://commons.wikimedia.org/wiki/User:G%C3%A9rald_Garitan], CC BY-SA 3.0 [https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.en]
Facebooktwitter

Naar aanleiding van de stakingen bij het spoor en de gevangenissen, en enkele uitbarstingen van syndicaal geweld, voelden  enkele liberalen zich geroepen om in de pen te kruipen. Verontwaardiging alom. Verontwaardiging die de schrijnende machteloosheid van het liberalisme uitschreeuwt.

Boudewijn Bouckaert ving de klaagzang aan op Doorbraak (31 mei). De revolutionaire strijdvaardigheid van de Waalse bonden en communisten zou een verwerping van de klassieke parlementaire democratie inhouden.

Professor emeritus Bouckaert, nota bene zelf een tot inkeer gekomen marxist, geeft hiermee te kennen de dynamiek van de democratie niet te begrijpen. Lenin schreef in “Staat en Revolutie” (1918) dat de burgerlijke democratische revolutie een noodzakelijke voorwaarde was voor de proletarische revolutie. Daar de burgerij zowel demografisch als organisatorisch niet in staat is haar belangen feitelijk te verdedigen, is de weg vrij voor het proletariaat om de democratie uit de klauwen van de burgerij te grissen en deze “van de democratie uit te sluiten”.

De analyse van Lenin was methodologisch krakkemikkig, maar in essentie correct. Het kapitalisme heeft evenwel de proletariër verheft tot consument en eigenaar, de burgerlijke democratie blijkt bijzonder kwetsbaar voor syndicale actie en een burgerlijk, liberaal, kapitalistisch tegengewicht voor de syndicale strijdvaardigheid is tot op heden uitgebleven. De parlementaire democratie is dus een speelbal van, en helemaal geen hypotheek op de einddoelstellingen van het socialisme. Die analyse wordt gedeeld door vele liberale denkers, waaronder Keuhnelt-Leddihn en Hoppe.

Bouckaert geeft een aanzet tot gecoördineerd burgerlijk verzet tegen de syndicale chantage van de democratie door een fiscale staking van de werkgevers naar voren te schuiven. Een idee dat al sinds de publicatie van Ayn Rand’s “Atlas Shrugged” (1957) liberalen doet dagdromen, maar onmogelijk kan slagen. Liberalen en ondernemers hebben nu eenmaal niet de coördinerende kracht van het militantisme om alle neuzen in dezelfde richting te krijgen en zo’n fiscale staking af te dwingen. Het liberalisme heeft veel woorden (en centen), maar geen stok.

De grote libertarische filosoof Murray Rothbard beschreef dat probleem goed in “The Union Problem” (1991). Ondernemers willen geweld – een zware fysieke, morele en financiële investering met een hoog risico – te allen prijze vermijden. “All they want is peace and quiet, and unhampered and peaceful production and shipment of goods”. Die risico-aversie werkt letterlijk verlammend op de ondernemersklasse. En de syndicalisten weten dit maar al te goed. Vakbonden begrijpen dat de kapitalistische vraag naar rust en orde zo inelastisch is, dat het minste geweld hen een ontzettende sterke onderhandelingspositie geeft ten aanzien van de “bezittende klasse”. Momenteel zit maar één zijde van de sociale onderhandelingstafel met een getrokken mes onder tafel. Zo kunnen zij zich perfect, buiten de parlementaire democratie om, via het sociaal overleg, van liberale knieval naar liberale knieval vechten.

Als wij daarentegen tegenover de syndicale strijdvaardigheid een minstens even gewelddadig burgerlijk vrijkorps kunnen plaatsen, verandert de pay-off structuur drastisch en verzwakt de syndicale onderhandelingspositie. Echter, de burgerlijke aversie voor geweld heeft liberalen tot laffe wezels gemaakt, speelballen van assertievere politieke krachten in de geschiedenis.

Bouckaert breekt zich het hoofd over de vraag waarom syndicalisten moedwillig inkomensverlies ondergaan, waar ze uithouding halen om te blijven manifesteren, waarom ze geweld gebruiken en er niet voor terugdeinzen om geweld te gebruiken tegen werkwilligen en zelfs het openbaar gezag. De zwanenzang van een bejaarde ideologie die haar strijd met de geschiedenis aan het verliezen is. Een schaap dat zich met gebogen kop gewillig naar de slachtbank laat voeren. Aanschouw het vernederende einde van de liberale waardenmaatschappij. Ik weet niet wat beschamender is: hun weerloosheid of hun zelfbeklag?

Zeg tegen een syndicalist “De liberalen komen!” en hij barst in hoongelach, terwijl hij voor zijn leven zou moeten gaan lopen.

“Indien de regering aan syndicale chantage toegeeft pleegt zij verraad aan de honderdduizenden kiezers die voor dit beleid hebben gestemd, maar te braaf zijn om te betogen of piketten te vormen (…). Honderdduizenden burgers verbijten hun woede.” Aldus Bouckaert. Wie zijn woede verbijt in plaats van ontketent, wordt genadeloos onder de voet gelopen.

“De Vlaming is geslagen maar content.” Zoals Lode Claes ooit pleegde te zeggen over de Vlamingen, maar waarmee hij eigenlijk de moderne liberaal perfect samenvat: uw winkel is gesloopt, uw inkomen geplunderd, maar de syndicalist heeft je in leven gelaten, dus ben je tevreden.

Tenslotte rijdt Bouckaert zich volledig vast in zijn hardnekkige geloof in de parlementaire democratie, terwijl die toch volgens hem volledig door syndicale fysieke overmacht is verlamd. Als de kiezer geen macht heeft om te bepalen welk beleid wordt gevoerd, zoals Bouckaert terecht opmerkt, welke zin heeft het dan om de regering te vragen overheidsmonopolies en subsidies af te bouwen? Van zodra het woord “besparingen” op een kabinet nog maar wordt uitgesproken, staan de vakbonden in je lobby de boel kort en klein te slaan.

“Might makes right” hebben de vakbonden goed begrepen. Zij halen als buitenparlementaire machine maximaal rendement uit hun relatief beperkte getalsterkte tegenover de regering, die teert op een inerte schapenkudde die eens in de vijf jaar de vuist balt, en dan een hele legislatuur meewarig de syndicale tegenreactie gadeslaat. Als een echtgenoot, die pips (en misschien zelfs enigszins opgewonden) toekijkt hoe zijn vrouw door een andere man wordt genaaid.

“Might makes right” doet liberalen huiveren. En zolang dat het geval is, liggen de liberale waarden, en bij uitbreiding het kapitalisme op palliatieve zorgen.

Het is ontzettend pijnlijk om vast te stellen hoe het liberalisme van het derde millennium dé slavenmoraal bij uitstek is geworden. Een ideologie van weerloze praatjesmakers. Terwijl haar vijanden de messen slijpen, ligt zij languit op de sofa te dromen over vrijheden waarmee ze al jaren geleden de sociale vrede afkocht. Het is een zielig schouwspel.

Een laffe meute is het, die zich afgetroefd en vernederd sleept van compromis naar compromis met het socialisme, tot op het moment dat men een handtekening onder het eigen doodvonnis laat zetten door haar “verkozen” vertegenwoordigers. Als er één iets is dat liberalen nauwer aan het hart ligt dan hun eigen lijf en leden, is het wel de parlementaire democratie, die ze nog altijd aanzien als “hun” kind. Een kind dat al lang door foute vrienden van het rechte pad is gedwaald, en al lang onterfd had moeten zijn.

“Het is een schande!” mokt de liberaal als hij syndicaal geweld ziet. “Dat moeten wij ook kunnen.” Zou hij moeten zeggen, met het notitieboekje bij de hand. Het wordt hoog tijd dat liberalen hun werkplaatsen en vochtige kamers verlaten en naar de fitness en schietclub trekken. Hoog tijd om de laserpointer te vervangen door het vlindermes. Hoog tijd dat liberalen inzien dat men meer kan vertrouwen op duizend krijgers dan een miljoen kiezers.

Zo niet zullen zich wel andere krachten in de samenleving ontwikkelen die wél bij machte zijn om onze Westerse vrijheden daadwerkelijk te verdedigen en af te dwingen. Ook in dat geval wacht de weerloze laffe liberaal een verdiend pak slaag.

 

Facebooktwitter

1 Comment on "De liberale slavenmoraal"

  1. Goed artikel, alleen zijn vlindermessen een slecht voorbeeld.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten