Review ‘Avondland en Identiteit’

Facebooktwitter

Review ‘Avondland en Identiteit’ (2015), auteur van het boek: Sid Lukassen, uitgeverij Aspekt, ISBN 9789461536709 (Reviewer Marijn de Koeijer).

Tot  de  jongere  Nederlandse  filosofen en historici (kennelijk een combinatie die  goed samengaat) behoort Sid Lukkassen (1987), een in velerlei opzicht opmerkelijk mens die zijn thema’s met een verfrissende grondigheid te lijf gaat. Sid is daarnaast goed benaderbaar (in politiek-correct  jargon noemt  men dat ‘laagdrempelig’) en situeert  zich graag in de realistische hoek, iets wat  hem in relatie  tot  zijn publicaties op het  internet  over  de  feminisering van de Westerse cultuur reacties van ‘Amerikaans conservatisme’ opleverde. Als docent  maakt hij zich verdienstelijk, onder  andere  voor  het  Humanistische  Verbond, waarbij vooral blijkt  van zijn theoretische  kennis van de klassieke  filosofen mede  in samenhang met  de  historische context.  Voorzover  ‘politiek-correct’ nog steeds in de  maatschappij de  boventoon voert van hoe  men zich dient te  gedragen, neemt  Sid daar bewust afstand van. De eersteling die Sid als pennenvrucht  het  licht heeft  doen zien heet ‘Avondland en Identiteit’ (2015),  een boek dat  losjes verwijst  naar   het  visionaire ‘Der Untergang des Abendlandes’ (1918-1922-’23) van Oswald Spengler. Volgens Spengler is iedere beschaving als een plant die tot bloei komt en uiteindelijk ineenschrompelt. Ook Sid is op veelal goede gronden van mening dat  de  hedendaagse Europese en Nederlandse cultuur  aan verval onderhevig is. Nu verzuchten bij tijd en wijle  velen ‘dat  het  niet  meer  is zoals vroeger’. De kür van Sid is dat  hij oorzaak en gevolg schetst en ook durft  te  schetsen. Zijn boek dat  voor een belangrijk deel tevens een bewerking is van eerdere artikelen en columns die  hij heeft  geschreven, speelt hij doelbewust  in op de actualiteit, wat aldus een goed doorwrocht populair-wetenschappelijk tijdsbeeld oplevert zoals Sid dat  heeft beschouwd en heeft  doorleefd.

Omdat een ‘review’ over een boek nu eenmaal zo zijn beperkingen kent, voert  het te ver om de  visie van Sid in detail de  revue  te  laten passeren. Sid start  zijn beschouwing met de  generatie van ’68 waarvan hij zegt dat  de  dromen van die  generatie niet  datgene  hebben gebracht wat  velen ervan verwachtten. Hij staat  daarin niet  alleen en tikt  de spjjker  soms hard op de  kop.  Het  boeiende  bij Sid is dat  hij in zijn verhaallijn nagenoeg alle  filosofen die er in de wereld toe doen wel eventjes de  revue laat passeren, zodat velen hun hart  kunnen ophalen. Grappig was dan ook, Sid en ik hadden er  later  nog contact over, dat één van mijn favorieten, Erich Fromm, niet  wordt  vermeld. De  thematiek van het  omhoog ruilen op de liefdesmarkt, de  materialisering of zo men wil vergaande verzakelijking van relaties, zijn bij Fromm en Lukkassen qua teneur overeenkomend. Volgens Fromm is verliefdheid sociaal gekleurd, Sid Lukkassen beschrijft geheel in die lijn de strevingen van de  vrouwen bij organisaties als die van de  EU om te scoren. Hij verwijst  tevens naar  het  verdienstelijke boek “De Liefdesmarkt” uit 2011 van Renzo Verwer, terwijl elementen uit “Liefde” van Mark Mieras eveneens om de  hoek komen piepen. Met  die  aspecten gaat  Sid aan de  slag en verweeft zijn eigen ervaringen creatief  in het  geheel. Het  boek bevestigt daarmee tevens dat  elke opkomende generatie steeds weer  wordt  geconfronteerd met  de  twee essentiële  keuzes in het  leven, het  kiezen van het juiste  baansperspectief en het  doen van de  juiste  partnerkeuze.

De  werkhypothesen in zijn Sid’s boek luiden als volgt:

  1. Het feit dat steeds meer  Westerse mannen hun heil zoeken bij vrouwen uit traditionele culturen kan verklaard worden uit de  invloed op lange termijn van cultuurmarxisme op man-vrouw relaties binnen de Westerse cultuur.
  2. Het feit dat  de  Europese  cultuur zo gevoelig is voor cultuurmarxisme- de  obsessie met  minderheden, slachtoffers en schuldgevoelens- is verklaarbaar vanuit  het  Christendom.

Door  het  boek heen laat  Sid niet  na de lezer in te  prenten dat  hij weinig op heeft  met  het  Marxisme, en meer  in het  bijzonder  met  het  cultuurmarxisme.  Het ‘cultuurmarxistische denken’ is verfoeilijk aldus Sid. Je kunt  er  bij hem van op aan dat  hij de  stelling huldigt dat  het  Marxisme  de economie en de welvaart  uiteindelijk heeft gesmoord en dat  na gedane  zaken – of terwijl die  verbouwing gaande was- men er parallel toe  is overgegaan de winkel open te  houden om ook de  cultuur naar  de  vaantjes te  helpen. De  basis daarvoor  vormde de  verdere  veredeling van het Westers Christelijke schuld- en zondebesef. Via social engeneering werkte de  generatie ’68 toe naar een cultuur waarin de  intrinsieke  validiteit middels het  oordeelsvermogen plaats maakte voor een politiek correcte wereld waarin (goede) intenties de  maatstaf zijn en waar  alles wat  zwak oogt (in een slachtofferrol) vooral correct  benaderd moet  worden. Volgens dit  cultuurmarxisme is het eigen oordeels- en analytische  vermogen van het  individu slecht en zou dat  tot  uitsluiting leiden. De  keerzijde  van de  medaille  is dat  alles wat  sterk is of een duidelijke  eigen mening koestert  wordt  uitgesloten. Immers argumenteren volgens de  termen ‘logica’, ‘objectiviteit’, ‘universele geldigheid’ kan kwetsend zijn voor degenen die zich in het  kamp van de slachtoffer-rol-aanhangers  van de  politiek correcten bevinden. Ergo, afwijking wordt  bestraft  met  uitsluiting uit  de  heilstaat van de  politiek-correcten. Het  laat  zich raden dat  Sid van mening is dat  de  Westerse (blanke) man die  ook nog eens hetero is, als eerste ten slachtoffer  valt  aan dat cultuurmarxisme van de  politiek correcten. Ofschoon hij de ontwikkelingen soms wat  zwartwit benadert, heeft  hij wellicht tot  schrik van vele politiek-correct denkenden zeker niet  geheel ongelijk. Vele instituties en cultureel geldende waarden zijn in de  loop der tijd op de schop gegaan. Het  normatieve gelijkheidsbeginsel heeft er  toe  geleid dat  het beter werd om het  hoofd niet  te ver  boven het  maaiveld uit  de steken en maar  liever  vooral in de  pas te  lopen met  wat  als politiek-correct werd en wordt  gezien, iets wat  overigens veelal opgeld doet  in de ambtelijke bureaucratieën. Het  boek ademt  dan ook zeker  auteurs opvattingen dat het postmoderne denken en het  feminisme te ver  zijn doorgeschoten. Vast  staat  in ieder  geval dat  Sid van mening is dat de  maakbare  samenleving niet bestaat en de  Europese  cultuur  ten onder  zal gaan aan ‘wensdenken’ en in de  pas lopen. De (meest  zuivere) vrijheid van meningsuiting is verworden tot  ‘vrijheid van toegestane  meningsuiting‘, aldus Sid Lukkassen.

De verdienste van het  boek ‘Avondland en Identiteit’ ligt  vooral ook hierin dat de  lezer in 12 hoofdstukken wegwijs wordt  gemaakt  in de  doodsdrift en dus de  doodstrijd van de  Westerse  beschaving, zoals Sid die vanuit zijn permanente studie analyseert. Daarbij gaat Sid   verklarend in op de betekenis van ‘cultuurmarxisme’, ‘politieke correctheid’, ‘sociaal atomisme’ en meer termen die in de  toekomst vaker  te  horen zullen zijn dat  tot  nu toe  het  geval is geweest. In die  zin doet Sid zijn professie van docent  alle eer aan. Hoofdstuk 11 over  ‘Een episch Europa’ had misschien wat  meer  uitgediept kunnen worden over hoe Sid de  Europese ontwikkeling graag ziet en wat wij ook graag uitgebreider van hem willen horen.  Zijn belangwekkendste stellingen zijn daarbij toch vooral het  afzweren van schuldgevoelens en schuldenbergen en het bundelen van Europese  volkeren met  ieder  hun eigen krachten en specialiteiten, wat hij een ‘verlicht, militant humanisme’ wil noemen, gebaseerd op nationale  trots, cultureel bewustzijn en Verlichtingsfilosofie binnen een overkoepelende Europese  identiteit. Vooral ook omdat Sid ten nauwste betrokken is bij het  Humanistische gedachtegoed had in dat hoofdstuk 11 kunnen plaatsvinden van hoe hij het  ‘verlicht, militant humanisme’ nader wil vormgeven. Voor Europa wil Sid blijven uitgaan van kracht en eigenwaarde, maar vanzelfsprekend geschoeid op een andere  leest  dan tot  nu toe politiek-correct aan de  orde is (geweest). Hierin klinkt  de  moed door van de  jonge wetenschapper  die het anders wil en zich niet wil neerleggen met de  doodstrijd van de Westerse beschaving. Het boek ‘Avondland en Identiteit’ moet  men verscheidene malen lezen. Het  rekent af met  de  idee dat  de  opkomende  generaties met  name  ‘hedonistisch’ willen leven met een hoge ‘funfactor’. Sid Lukkassen toont  met  zijn boek aan dat er nog mensen onder  ons zijn die vanuit Europese waarden willen nadenken over een samenleving waar niet  alles voor zoete koek wordt  geslikt. Men hoeft het  niet in alles met  hem eens te  zijn , maar Sids veldtocht tegen het  cultuurmarxisme en het afglijden van Europa is boeiend voor alle generaties en zal de  kritische  lezer zeker aanzetten tot verdere discussie. We houden zijn uitwerking van het  “Verlicht Humanisme” voor Europa nog in petto.

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Review ‘Avondland en Identiteit’"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten