Lieve linkse Facebook-vrienden

A line of Syrian refugees crossing the border of Hungary and Austria on their way to Germany. Hungary, Central Europe, 6 september 2015., foto door Mstyslav Chernov [https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Mstyslav_Chernov], CC BY-SA 4.0 [https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/deed.en]
Facebooktwitter

Vorige week dinsdag, op 22 maart, schreef ik op Facebook een enigszins cynisch berichtje over de “religie van vrede”. Misschien hopende ogen te openen, of op zijn minst een debat te starten, maar me niet realiserend dat harde woorden soms juist het tegenovergestelde effect hebben. Sinds die aanslagen heb ik nog veel meer cynische tekst geschreven, en daarmee zou ik vast hebben kunnen scoren in een preek voor eigen parochie, maar ik gooi het toch liever eens over een andere boeg.

Rutte noemde in zijn eerste toespraak na de aanslagen in Brussel niet één keer het woord “islam”, en ook op de publieke omroep werd op de avond na de aanslagen vooral om de hete islamitische brij heen gedraaid. En het is niet dat men niet geïnteresseerd is in de motieven van de terroristen: alle mogelijke verklaringen passeerden de revu – sociale achterstelling, moeilijke thuissituatie, geen stageplek kunnen vinden, discriminatie, you name it. Waarom mag er dan over één ding absoluut niet gesproken worden? En uitgerekend datgene dat de terroristen bindt, datgene dat gebruikt wordt om nieuwe leden te ronselen, en om ze zelfs zover te krijgen dat ze zichzelf opofferen voor hun idealen. Datgene, simpelweg, dat ze zélf noemen als hun ware motief. Nee, het gaat niet alléén om de islam, maar alsjeblieft, pretty please – with sugar on top: kunnen we er in ieder geval eerlijk over zijn dat de islam wel een rol speelt?

Wie wel uitspreekt dat de islam onderdeel van het probleem is wordt verweten angst te zaaien (alsof niet-religieus terrorisme minder angstaanjagend is, maar goed). Persoonlijk ben ik eigenlijk helemaal niet zo bang voor de terroristen van IS. Wie ik veel angstaanjagender vind zijn de wegkijkers en ontkenners die het al jaren falende beleid weigeren te veranderen (op zijn best uit angst om het eigen wereldbeeld aan te moeten passen, op zijn slechtst uit trots en om geen gezichtsverlies te lijden). Wie ik veel angstaanjagender vindt zijn de inwoners van Molenbeek, die toch vast niet allemaal als geradicaliseerd te boek staan, maar wel wekenlang Salah Abdeslam verborgen hielden. De minstens 44% van de moslims in Europa die volgens de strengste definitie van het woord fundamentalist te noemen zijn. En de Turkse jongeren onder wie de steun voor groeperingen als IS, en voor het invoeren van een theocratie, alarmerend hoog is.

Het zijn berichten die op mijn Facebook-tijdlijn regelmatig voorbij komen, maar er zijn ongetwijfeld veel mensen die deze feiten vergeten zodra ze uit het nieuws verdwijnen (wat in mijn optiek steevast veel sneller is dan het belang van deze informatie rechtvaardigt). Jullie Facebook-tijdlijnen zien er waarschijnlijk heel anders uit, en ik moet er dus niet vanuit gaan dat jullie mijn cynisme opvatten met de context waarin het bedoeld is.

Het komt misschien harteloos over dat ik het ook op zulke tragische momenten als tijdens de chaos in Brussel nodig vind om kille feiten te benoemen terwijl veel mensen juist even niet met die werkelijkheid geconfronteerd willen worden. Maar goed, ieder het zijne. Een ander uit zijn emotie door Imagine te luisteren of te stoepkrijten, maar ik slaag er op zulke momenten oprecht niet in mijn boosheid weg te stoppen over de voorspelbaarheid van het aanhoudende geweld, en het gebrek aan reactie daarop.

Emoties hebben natuurlijk een plek in dit soort omstandigheden, maar er komt een moment waarop de realiteit zich weer opdringt – en het lijkt steeds meer alsof die realiteit zich alleen maar manifesteert als ‘overgaan op de orde van de dag’. Bij iedere aanslag is de shock weer iets sneller voorbij, en na iedere aanslag doen we weer ons best om geen al te confronterende conclusies te trekken uit het gebeurde. We moeten ons niet bang laten maken, immers. Maar emoties alleen zijn niet voldoende om problemen van deze omvang het hoofd te bieden.

Waarom bijvoorbeeld, veranderde ik niet van mening over het vluchtelingenbeleid nadat die verschrikkelijke foto van het verdronken peutertje Aylan de wereld over ging? Omdat het al duidelijk was dat het openzetten van de grenzen vooral zou betekenen dat meer mensen de overtocht zouden gaan wagen, en dus ook meer mensen dat niet zouden overleven. De enige winnaars in dat scenario zijn de mensensmokkelaars die goudgeld verdienen aan de onzalige combinatie van oorlog daar en open grenzen hier. De foto leek de opmaat voor het openzetten van de grenzen, met alle gevaren van dien. En dat is ook precies wat er gebeurde (als ik Erik van Muiswinkel had geheten, had ik links wel kunnen feliciteren die week). Wie zei dat er jihadisten met de vluchtelingenstroom mee zouden komen werd voor gek versleten:

Zelfs toen het bewijs werd geleverd, werd het nog ontkend. En daarna werd het stil. Inmiddels weten we dat IS minstens 400 strijders Europa in heeft gestuurd en nog altijd verandert er niets. De grenzen staan wagenwijd open, er wordt geen radicaal of crimineel uitgezet, de buitengrenzen worden overlopen, en de Mars tegen Angst is afgelast… uit angst voor nieuwe aanslagen. (Overigens niet aanslagen door Oma’s breigroepje, Mormonen of doorgedraaide Sikhs.)

Ik ben niet bezorgd over de islamisering van Nederland omdat ik een hekel heb aan moslims. Ik ben bezorgd omdat ik oprecht vrees dat wij in het westen druk bezig zijn onszelf af te schaffen. En ik denk dat niemand van ons daarbij gebaat is. Het is niet dat ik erop tegen ben om vluchtelingen te helpen; ik denk alleen niet dat we dat hier moeten doen, en ik denk zeker niet dat we onszelf in gevaar moeten brengen door anderen te helpen. De oplossing voor de problemen van deze mensen ligt niet aan deze kant van de zee waarin Aylan verdronk. Het is geen goed idee om meer mensen die gevaarlijke overtocht te laten maken, en het is geen goed idee om de grenzen open te laten zolang we vluchtelingen, gelukszoekers en terroristen niet van elkaar kunnen onderscheiden. Niet omdat ik mensen uit een ander deel van de wereld geen veilige plek gun, maar omdat het geen oplossing is om onze eigen plek onveiliger te maken.

Het zijn de voorspellingen van politici die extreemrechts genoemd werden die nu uitkomen, terwijl aan de andere kant de politiek correcte elite de waarheid verzwijgt omdat die “extreemrechts” in de kaart zou spelen. Wellicht wordt het dan tijd om onze definitie van extreemrechts aan te passen. Wellicht wordt het tijd om de gekoesterde progressieve taboes eens écht te doorbreken en de feiten op tafel te leggen. Als de waarheid “racistisch” is dan kan het benoemen van die waarheid immers niet het probleem zijn.

Maar degenen die zich hierover uitlaten worden doodgeschoten, afgeslacht, nog meer afgeslacht of voor de rechter gesleept. Als tekenaar ben je in dit Nederland een zodanige bedreiging dat er een compleet arrestatieteam voor je deur verschijnt om je in de cel te smijten.

Ja, daar word ik wel een beetje cynisch van. Dus sorry, lieve linkse Facebook-vrienden – het gaat me vast nog wel eens gebeuren dat ik uit de bocht vlieg. Woorden waar ik goed over na heb gedacht zal ik niet terugnemen, maar als ik iets schrijf waar je aanstoot aan neemt, denk dan even terug aan dit artikel. Of vraag me gewoon wat ik precies bedoel. Maar zolang er zijn die het ontkennen zal ik het blijven zeggen: dit heeft met de islam te maken.

Facebooktwitter

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten