Brief aan Anastasia

Fragment RT
Facebooktwitter

Geschreven naar aanleiding van de onthoofding van een kind in Moskou door een in het zwart geklede islamitische vrouw.

Beste Anastasia, liefste Anastasia, liefste Nastja,

In een hoekje van een krant, bij de laatste katernen, tussen alle andere antiquarische weetjes, heb ik dan toch van jouw dood vernomen. Ik heb gelezen hoe jouw jonge hoofd van je lichaam werd gescheiden, je lichaam werd verbrand en je hoofd in het rond werd gezwaaid. Ik heb gezien hoe het nieuws van jouw einde tot het hoekje van de krant beperkt bleef, en hoe jouw verhaal, kort en abrupt afgebroken, enkel op sociale media circuleerde -als ware je een tombola, verjaardagsfeest of borrelhap.

Waarom heeft jouw gruwelijke einde in onze kwaliteitskranten de voorpagina’s nooit gehaald? Hebben wij, met kleuter Aylan, niet bewezen dat het lijden van elke kwetsbare, van elk kind, een tragedie is die ons raakt? De massa’s van de oorlog zijn, helaas, maar statistiek, maar had jouw triest verhaal, jouw gruwelijke einde, ons hart niet mogen raken? Nastja en Aylan, een tragisch tweeluik?

Hebben eindelijk redacteurs, reporters, journalisten, in tijden van hysterie, de mate aangeleerd?

Heeft eindelijk de krant, met waarheid als haar doel, sensatiepers gemeden, nuance nagestreefd?

Waarom zijn kinderlijkjes niet gelijk?

Was Aylan beter materiaal om op emotionele maar ondoordachte wijze het Duits élan te spijzen waarmee het heel Europa tot rampgebied verklaart?

Was jouw dood niet goed te duiden, omdat je per abuis, met jouw Russische nationaliteit, in het kamp van de vijand, van de onmens was verzeild? Spreekt jouw dood in alle stilte ons Russisch sprookje tegen, dat Russen geen pijn voelen en altijd vijand zijn?

Waarom de eufemismen? Een vrouw ‘gekleed in het zwart’, zou ‘volgens de autoriteiten’ Allahu akbar hebben geroepen. Wordt nu jouw stille dood in alle pers gemeden omdat die, nog een keer, een ‘inconvenient truth’, iets incorrect vertelt? Dat een groeiende groep aanhangers van de religie van de vrede maar twee compromissen tussen de Islam en Europa beoogt: met het voorhoofd op een mat naar het Oosten gericht, of aan de punt van een bajonet?

Liefste Nastja, ik hoop dat je in vrede mag rusten. Jouw dood grieft me en de onverschilligheid van velen, de gelatenheid van ieder verdiept dit diep verdriet.

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Brief aan Anastasia"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten