De doctrine van het gepaste geweld

Facebooktwitter

Gisterenochtend om half 5 werd ik wakker met een enorme hoofdpijn. Voor dat ik me kon afvragen wat er aan de hand was, rook ik het al. Gas. Het stonk zo hevig naar het gas in mijn slaapkamer dat ik de smaak in mijn mond kon proeven. Nu raakte ik toch lichtelijk in paniek. Beelden van gas ontploffingen in Rotterdam en Den Haag trokken aan mijn geestesoog voorbij. Binnen een paar seconden was ik de politie aan het bellen. Toen ze 20 minuten later arriveerde hadden ze de brandweer meegebracht. Ze konden niets vinden en de gaslucht was ook bijna verdwenen uit de slaapkamer. Na al die commotie moet ik nadenken over het gegeven dat ze 20 minuten nodig hadden om te arriveren. Begrijp me niet verkeerd, ze zullen echt wel hun best gedaan hebben om er op tijd te zijn en ze waren erg vriendelijk en behulpzaam. Maar…

Wat nu als ik wakken geworden was omdat er een stel inbrekers in mijn huis bezig waren? Binnen de 20 minuten die de politie nodig had om te arriveren had ik al lang zwaar gewond kunnen zijn. Of dood als ik de pech had om een stel gewapende agressievelingen op bezoek te hebben. Ik zou geen enkele manier hebben gehad om me te verdedigen tegen een stel misdadigers die in de meerderheid en bewapend geweest zouden zijn. En dit zette me aan het denken: Het maakt niet uit hoe hard de politie probeert op tijd te zijn.

Wat ze ook proberen, het zal ze, een enkele uitzondering nagelaten, nooit lukken om binnen die eerste cruciale 5 a 10 minuten hulp te verlenen. Er zijn maar een paar seconden nodig om een gewelddadige confrontatie te beslissen. En het zijn nu juist die eerste seconden bepalend zijn. De conclusie is dan ook niet anders dan dat de burger er in de eerste momenten in een dergelijke situatie alleen voor staat. Hoe gevaarlijk en immoreel is het dan, dat de vreedzame en eerlijke burger wordt ontwapend d.m.v. de wapenwetgeving? Als de staat ons in die eerste minuten niet beschermen kan, en dat kunnen we ook redelijkerwijs niet verwachten, waarom ontzeggen ze ons dan het recht op zelfverdediging d.m.v. een veel te strikte regelgeving op het gebied van wapenbezit? En het is nog erger, want als we geluk hebben en de inbrekers zijn ongewapend, zijn wij de slachtoffers het, en niet de misdadigers, die geweldig op onze tellen moeten passen als we onszelf willen verdedigen!

“Maar natuurlijk mag je jezelf verdedigen”, zal de voorstander van staatssuprematie zeggen. Als je maar “gepast geweld” gebruikt tegen diegene die je leven en bezit bedreigen. Als we die term voor de eerste keer horen klinkt het redelijk. Gepast geweld, ja natuurlijk moet je iemand die je onschadelijk hebt gemaakt niet verder toetakelen. Het idee lijkt te appelleren aan ons gevoel voor beschaving. De grote vraag is echter: wat is in hemelsnaam “gepast geweld”? Hoe moet ik van te voren weten hoeveel geweld ik tijdens mijn zelfverdediging mag gebruiken en hoeveel geweld ik van de criminelen kan verwachten? Wacht ik af en moet ik mijn verdediging aanpassen aan de kracht van hun aanvallen? Wat nu als ze wel gewapend zijn? En hoe kan ik dit zien als ik in het donker van de trap af kom? Zouden ze messen bij zich hebben? Of kan ik ze beter netjes vragen of ze van plan zijn me neer te schieten? Hoe moet ik op dat moeilijke moment, doodsbang, alleen en zenuwachtig, mijn zelfverdediging de juiste dosis effectiviteit geven? Bovendien kan je als je aangevallen wordt jezelf alleen maar succesvol verdedigen als je in staat bent juist meer geweld aan te wenden dan je opponenten. Hoe kunnen we op dat moment inschatten wat later de officier van justitie “gepast geweld” zal vinden?

Wie kan deze doctrine van gepast geweld ook maar enigszins begrijpen en op rationele manier toepassen? Het antwoord op deze vraag is van groot belang. Want wie te weinig zelfbeheersing aan de dag legt kan jarenlang in de gevangenis belanden. Hoe krijgen we nu een antwoord op deze vraag? Ik ben bang dat het antwoord is dat we dat niet kunnen weten, en sterker nog, ik vermoed dat het de bedoeling is dat we het niet weten! Als u nu op dit moment het gevoel krijgt dat de er met de doctrine van “gepast geweld” iets niet klopt, dan zou u wel eens gelijk kunnen hebben. Het is namelijk helemaal niet de bedoeling dat we ons verdedigen. Daar hebben we toch de politie voor? De staat gaat zo ver in de bescherming van haar geweldsmonopolie dat ze de kant van de misdadiger[s] kiest als een nerveus slachtoffer in zijn wanhoop zijn aanvallers meer beschadigd dan de staat dat wenselijk acht. Of dacht u dat het onze goede overheid te doen was om het welzijn van de criminelen? Think again!

De doctrine van “gepast geweld” wordt alleen maar gebruikt om het staatsmonopolie op geweld te handhaven en te beschermen. Nadat de staat eerst zijn burgers heeft ontwapend via de wapenwetgeving, zorgt de doctrine van “gepast geweld” er ook nog eens voor dat iemand die in zijn eigen huis wordt aangevallen zich nauwelijks mag verdedigen. Dat is een schandalige zaak en een enorme aanmoediging voor potentiële misdadigers.

 

Dit artikel werd eerder op 19 oktober 2005 De Vrijspreker gepubliceerd.

Facebooktwitter

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten