Justice Scalia zal nog lang worden gemist

Facebooktwitter

In de nacht van vrijdag op zaterdag is Antonin Scalia, rechter aan het Amerikaans Hooggerechtshof, in zijn slaap overleden. Scalia, die in 1986 door Ronald Reagan werd benoemd, was de langst zittende rechter. Hij stond bekend om zijn conservatieve standpunten en strikte interpretatie van de Amerikaanse grondwet, in tegenstelling tot de bij links populaire visie op de grondwet als een “levend document”, dat op allerhande manieren kan worden geïnterpreteerd.

Scalia heeft altijd voor vrijwapenbezit gepleit, zoals de Founding Fathers dit bedoeld hebben. Samen met hoofdrechter Roberts en rechters Kennedy, Thomas en Alito zorgde hij ervoor dat het constitutioneel recht om wapens te dragen niet kan worden beperkt door lokale overheden in de zaak McDonald v. Chicago in 2010. In Chicago is het hierdoor niet langer verplicht om wapens te registeren bij aankoop en elk jaar opnieuw te registeren.1

Zijn strikte interpretatie van de grondwet en conservatieve inslag kwamen duidelijk naar voren bij de zaak Obergefell v. Hodges, die vorig jaar de federale invoering van het homohuwelijk in de hele VS tot gevolg had. Scalia was het oneens met de manier waarop dit oordeel tot stand kwam:

“Today’s decree says that my Ruler, and the Ruler of 320 million Americans coast-to-coast, is a majority of the nine lawyers on the Supreme Court. The opinion in these cases is the furthest extension in fact – and the furthest extension one can ever imagine – of the Court’s claimed power to create “liberties” that the Constitution and its Amendments neglect to mention. This practice of constitutional revision by an unelected committee of nine, always accompanied (as it is today) by extravagant praise of liberty, robs the People of the most important liberty they asserted in the Declaration of Independence and won in the Revolution of 1776: the freedom to govern themselves.”2

Scalia verzette zich in deze zaak terecht tegen de manier waarop het Hooggrechtshof macht naar zich toetrok.

Verder heeft Scalia zich altijd ingezet voor het omverwerpen van Roe v. Wade en Doe v. Bolton, de zaken uit 1973 die abortus in de hele VS legaliseerden. Scalia zat toen nog niet in het Hooggerechtshof, maar de onderbouwing van rechter Byron White om tegen het oordeel te zijn lijkt op wat Scalia zei over de invoering van het homohuwelijk:

“I find nothing in the language or history of the Constitution to support the Court’s judgment. The Court simply fashions and announces a new constitutional right for pregnant mothers and, with scarcely any reason or authority for its action, invests that right with sufficient substance to override most existing state abortion statutes. The upshot is that the people and the legislatures of the 50 States are constitutionally disentitled to weigh the relative importance of the continued existence and development of the fetus, on the one hand, against a spectrum of possible impacts on the mother, on the other hand. As an exercise of raw judicial power, the Court perhaps has authority to do what it does today; but in my view its judgment is an improvident and extravagant exercise of the power of judicial review that the Constitution extends to this Court.”3

Alle drie de zaken laten zien dat ook het Hooggerechtshof niet vrij is van politiek. Het is Scalia niet gelukt om de constitutionele bescherming die abortus op het moment geniet ongedaan te maken, maar in Gonzales v. Carhart werd de Partial-Birth Abortion Ban Act, die een bepaalde methode van abortus in het derde trimester verbood, overeind gehouden.

Scalia keerde zich tevens tegen ‘affirmative action’ beleid, waarbij minderheden zoals zwarten, latino’s en indianen een voorkeursbehandeling krijgen op basis van hun ras bij toelatingsprocessen van een universiteit of bij sollicitaties, ten nadele van blanken en Aziaten. De rechtenfaculteit van de openbare universiteit van Michigan hanteert een dergelijk beleid. In de zaak Grutter v. Bollinger uit 2003 werd bepaald dat dit beleid acceptabel is, omdat een “kritieke massa” van minderheden nuttig zou zijn voor de vorming van studenten. Scalia voorzag dat van scherp commentaar:

“This is not, of course, an “educational benefit” on which students will be graded on their law school transcript (Works and Plays Well with Others: B+) or tested by the bar examiners (Q: Describe in 500 words or less your cross-racial understanding). For it is a lesson of life rather than law-essentially the same lesson taught to (or rather learned by, for it cannot be “taught” in the usual sense) people three feet shorter and 20 years younger than the fullgrown adults at the University of Michigan Law School, in institutions ranging from Boy Scout troops to public-school kindergartens. If properly considered an “educational benefit” at all, it is surely not one that is either uniquely relevant to law school or uniquely “teachable” in a formal educational setting.

And therefore: If it is appropriate for the University of Michigan Law School to use racial discrimination for the purpose of putting together a “critical mass” that will convey generic lessons in socialization and good citizenship, surely it is no less appropriate-indeed, particularly appropriate-for the civil service system of the State of Michigan to do so. There, also, those exposed to “critical masses” of certain races will presumably become better Americans, better Michiganders, better civil servants. And surely private employers cannot be criticized–indeed, should be praised–if they also “teach” good citizenship to their adult employees through a patriotic, all-American system of racial discrimination in hiring. The nonminority individuals who are deprived of a legal education, a civil service job, or any job at all by reason of their skin color will surely understand.”4

Het verlies van Scalia heeft ook gevolgen voor aankomende zaken: het oordeel in McDonald v. Chicago is door vijf van de negen rechter van het Hooggerechtshof onderschreven. Als de vervanger van Scalia aanzienlijk progressiever is, en die kans is er, dan betekent dat het einde van de conservatieve meerderheid in het Hooggerechtshof. Het is aan de president om een opvolger te benoemen, maar deze benoeming moet worden goedgekeurd door de Senaat, die een Republikeinse meerderheid heeft. Dit jaar buigt het Hooggerechtshof zich onder andere over Watson v. City of Seattle en Bosenko v. City of Los Angeles, die net als McDonald v. Chicago gaan over de mate waarin lokale overheden wapenbezit mogen reguleren.5 De aanwezigheid van Scalia zal tevens gemist worden bij de zaken Fisher v. University of Texas at Austin, die net als over Grutter v. Bollinger over affirmative action op universiteiten gaat, en Whole Woman’s Health v. Hellerstedt, die over abortus gaat.6 Met een nieuwe progressieve rechter erbij zal de koers van Hooggerechtshof aanzienlijk progressiever worden, en zal de mate waarin het Hooggerechtshof macht naar zich toetrekt toenemen.

 


 

 

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Justice Scalia zal nog lang worden gemist"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten