De traditie van het hanenvechten

Facebooktwitter

De ooit alom aanwezige traditie van het hanenvechten is nu in bijna de hele westerse wereld verboden: op delen van Spanje en Frankrijk na is het houden van hanengevechten in heel Europa en de VS strafbaar. Alleen in Latijns-Amerika en Zuidoost-Azië komen hanengevechten nog op grote schaal voor. In dit artikel wordt de aard van deze traditie uiteengezet, omdat deze traditie in ere dient te worden hersteld.

Het verloop van een hanengevecht is simpel: nadat beide hanen zijn gemeten en gewogen worden ze tegenover elkaar in een arena gezet. Toeschouwers kunnen wedden op een van de hanen, waarna de hanen tegen elkaar vechten, pikkend met hun snavels en prikkend met hun sporen, tot één van beide niet verder kan vechten. Of gevechten tot de dood zijn of niet en of de hanen met hun eigen sporen vechten of sporen van kunststof of metaal krijgen aangemeten verschilt van land tot land. Zo vechten hanen op de Filipijnen met messen aan hun poten1, en worden in Thailand de sporen van hanen afgedekt om verwondingen te voorkomen.2

Dat hanengevechten zo wijdverbreid aanwezig zijn is niet zonder toeval. Zoals Robert Howlett in 1709 al opmerkte in zijn boek The Royal Pastime of Cock-Fighting: “If not for Combate, why was the Fighting-Cock created? why has he that extraordinary hardness and valour peculiar to him alone given him? and for what other end was this Stout and Daring Champion made, if not to fight?”3 De haan is door zijn moed ideaal voor het gevecht. De vechtlust die de haan kenmerkt is inherent: de haan hoeft niet vals te worden gemaakt om hem tot vechten te bewegen. Hanen vechten in de natuur constant met elkaar om een pikorde vast te stellen.

Dierenbeschermingsorganisaties noemen hanengevechten dierenmishandeling, omdat hanen gewond raken of sterven door een gevecht. Vechthanen worden echter goed behandeld; zo worden ze goed gevoed zodat ze gezond zijn voor een gevecht. Verscheidene handleidingen over hanengevechten beschrijven uitgebreid wat het beste voedsel is voor een haan en hoe een zieke of gewonde haan het beste kan worden verzorgd.4 Niet alle hanen die een hanenvechter bezit vechten ook daadwerkelijk, en degenen die wel vechten doen dit maar een paar keer, waarna ze nog een heel leven voor zich hebben.5 In dit opzicht hebben vechthanen meer gemeen met huisdieren dan met vleeskippen, die na een aantal maanden in het slachthuis terecht komen.

Het hanenvechten is een eerbiedwaardige traditie, die niet draait om het mishandelen van dieren. Een hanengevecht is een krachtmeting tussen twee sterke, gezonde dieren, voor wie vechten in hun aard zit. Dergelijk vermaak zou niet verboden moeten zijn, maar juist iets waar iedereen van zou mogen genieten.

 


 

 

1https://www.youtube.com/watch?v=C-afiWqWrQo

2http://www.bangkokpost.com/news/special-reports/779217/fighting-to-rule-the-roost

3https://archive.org/stream/cu31924003118431#page/n41/mode/2up

5Alan Dundes et al, The Cockfight: A Casebook 89.

Facebooktwitter

Be the first to comment on "De traditie van het hanenvechten"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten