De irrelevantie van vermogensongelijkheid

auteursrechtenvrij
Facebooktwitter

Er wordt in linkse kring verzuchtend afgevraagd waarom het niet lukt om kiezers te trekken met de hetze tegen rijk zijn. Ik wil hier antwoord op proberen te geven. De standaard aanval begint met cijfers enkel bedoeld om de onderbuik aan te spreken. Vermogen verschuift van arm naar rijk, van personen naar bedrijven, etc etc. Hiermee zou de 99% uitgezogen worden om rijke kapitalisten verder te verrijken. Vermogensongelijkheid is echter een geveinsd probleem dat links probeert te gebruiken om een moreel failliet systeem te verdedigen en een anti-kapitalistisch agenda te propageren. De gedwongen verzorgingsstaat kraakt in zijn voegen en met de nieuwste migratiegolf wordt dit maar al te duidelijk. Men wringt zich in allerlei bochten om de ten dode opgeschreven sociaal-democratie kunstmatig in leven te houden.

Waarom is vermogensongelijkheid irrelevant? Dat is om een aantal redenen:

  • individueel geluk wordt niet bepaald door wat een ander heeft;
  • vermogen en kapitaal in een samenleving zijn niet een vast hoeveelheid dat herverdeeld moet worden, i.e. rijkdom kan alleen gecreeërd worden en nooit uit herverdeling ontstaan;
  • privaat eigendom is de hoeksteen van persoonlijke, politieke en economische vrijheid; herverdeling om vermogensongelijkheid te verminderen is immoreel.

Laten we die punten nader bekijken.

Individueel geluk
We wonen in een samenleving waar op de eerste plaats naar de belangen van groepen mensen wordt gekeken in plaats van naar het belang van het individu. Politieke partijen proberen maatschappelijke problemen op zo’n manier te framen dat andere groepen dan de eigen doelgroep de schuld zijn van alle problemen. Machthebbers hebben dit gedaan nog voor de geschiedenis begon in de mist van het zeer verre verleden en tot nu toe lukt het ze best aardig. Dit gedachtegoed gedijt wanneer men overtuigd raakt van het feit dat men recht heeft op de verdiensten van een ander. Niets is echter minder waar; deze filosofie is het gedachtegoed van de plunderaar.

Wanneer de samenleving ingericht zou zijn om individueel succes aan te moedigen in plaats van steeds zwaarder te belasten, zou er een prikkel zijn om op individueel niveau meer te doen en op te bouwen. Met andere woorden, de barrière om rijk te worden moet men afbreken. Wat iemand zelf opbouwt, koestert hij meer.

Mensen die niet van een ondernemende aard zijn, worden meegenomen in de ondernemingsdrift van zij die waarde, in de breedste zin van het woord, aan de samenleving toevoegen. Door te werken waar er waarde wordt toegevoegd, voegt de werknemer uiteraard ook iets toe. Al onze acties samen vormen de samenleving. Iedere individuele contributie is dus waardevol. Natuurlijk zullen degenen die hun geld en reputatie riskeren meer profiteren in een open markt. Dat is logisch, zij nemen de meeste risico’s. Er is echter geen enkele morele rechtvaardiging om van hen meer af te pakken dan wat, bijvoorbeeld, de poetsvrouw ook aan belasting betaalt.

De natuurlijke tegenwerping is dat de “samenleving” het ondernemers allemaal mogelijke maakt via investering in infrastructuur, scholing van werknemers, etc. Dat is geen slecht argument tot je bedenkt dat geen enkele van die diensten uniek is en alleen door de staat in voorzien kunnen worden. Is het moeilijk om het anders in te richten? Wellicht, maar voortborduren op basis van goede intenties en slechte resultaten is de definitie van ‘waanzin’. Wij hebben gezien, bijvoorbeeld met de HSL en Fyra, dat wanneer de staat zich ergens mee bemoeit het duur, traag, en inefficiënt wordt. Dit lijkt eerder wetmatigheid dan uitzondering en is het gevolg van gesocialiseerde diensten: zij zijn gescheiden van het prijsmechanisme en kunnen daardoor nooit zo efficiënt en kosteneffectief opereren als een private onderneming. De econoom Von Mises toonde dit honderd jaar geleden al aan. Is het antwoord dan om meer staat te willen? Denken “we” hiermee (al dan niet vermeende) fundamentele maatschappelijke problemen echt op te lossen? Of worden de problemen van een te grote staat verergerd wanneer je de staat nog groter maakt? Misschien kunnen de Grieken ons leren wat een te grote publieke sector met de economie, arbeidsparticipatie, en ondernemingszin doet.

Een stuk van de taart
Links wil de taart van de welvaart in zo gelijk mogelijke stukken opdelen. Men realiseert zich niet dat economische groei betekent dat de taart groter wordt en dat ieders eigen stuk daardoor ook groter wordt. Iemand via dwang een groter stuk geven betekent dat het stuk van iemand anders kleiner wordt. Er wordt kapitaal mee vernietigd. In het ergste geval vlucht dat kapitaal helemaal uit de samenleving waardoor ieders mogelijkheden ingeperkt worden. Tot de meest basale a-priori kennis kunnen we rekenen dat herverdeling van rijkdom nooit rijkdom kan creëren . Voeg daar aan toe dat de benodigde belastingen om die herverdeling te bewerkstelligen juist tot armoede leidt. Alleen al daarom kunnen we stellen dat het herverdelen van de taart een operatie is dat gedoemd is tot mislukken. Tenzij het de werkelijke bedoeling is om de economie te paralyseren en de bevolking tot wanhoop te drijven in de hoop dat men zich keert tot partijen die meer herverdeling beloven. Zo komen we in de viscieuze cirkel van de verzorgingsstaat terecht.

Een eerlijke en levendige economie is er een waarin iedereen kan toetreden en zijn eigen geluk creëren. Ieder snijdt zijn eigen stuk van een steeds groter wordende taart. Dat is welvaartstoename. Afpakken wat een ander heeft, leidt tot kapitaalvlucht en het kleiner worden van de taart met meer armoede voor iedereen als gevolg.

Privaat eigendom
De onderliggende notie van belastingheffing en herverdeling van vermogen is gebaseerd op een foutieve veronderstelling. Het is onmogelijk om een recht aan een vertegenwoordigend lichaam te geven dat het volk zelf niet heeft. Individuen in een samenleving gebaseerd op privaat eigendom en het beschermen ervan kunnen niet op een wettige manier het eigendom van iemand anders toeëigenen. Als iemand de tv van zijn buurman afpakt en deze gaat helen, is hij strafbaar. Maar wij stemmen op mensen die precies hetzelfde doen. Alleen al hierom kan je beargumenteren dat het legitimiteitsbeginsel van de de staat illegitiem is. Met andere woorden: dat iets a priori goed wordt als de helft plus één het goed vindt, is iets wat bijvoorbeeld in Duitsland van de jaren ‘30 en ‘40 van de vorige eeuw ontkracht is.

Wanneer anderen ons vertellen hoe wij ons geld moeten besteden, wanneer anderen ons geld afpakken, waar een samenleving eist dat iemand anders betaalt voor de diensten gebruikt door iemand anders, zijn wij niet meer vrij. Dat is horigheid. Vrijheid begint bij economische vrijheid, vrijheid om vrijwillig te handelen met anderen zonder tussenkomst van een derde partij. Deze vrijheid leidt automatisch tot politieke vrijheid omdat de politiek geen macht afpakt van vrijwillig handelende individuen; dit is immers a-priori illegitiem. Uit het ene volgt het andere. Hiervoor moet onze politici zich sterk maken. Helaas lijkt het maar al te vaak of ze enkel uit op het vergroten van de eigen macht ten koste van het vrije individu.

Tot slot, mijn antwoord op de vraag waarom links geen kiezers kan trekken doordat rijken rijker worden. Men ziet in dat het een stroman is. In toenemende mate zien we dat Nederlanders ontsnappen aan de verzorgingsstaat door ZZP-er te worden. Zij creëren hun eigen geluk. Het aantal mensen die ZZP-er worden neemt al jaren toe. Zij zien in dat het anders kan en moet. Wij moeten af van de verzorgingsstaat die buurman tegen buurman opzet; waarin hij die niets doet het meest wordt beloond. Het idee dat wat een ander meer heeft, jou minder maakt, komt van de machthebbers. Hierbij maken ze het de gewone mens onmogelijk om het eigen geluk na te streven. Wij blijven slechts achter met de kliekjes van de elite. Nu heeft men dit verhaal door en hiermee is de sociaal-democratie ten dode opgeschreven. Daarom lukt het links niet om kiezers te trekken – en maar goed ook.

 

M.W. Hampton
Twitter: @mwh684

Facebooktwitter

Be the first to comment on "De irrelevantie van vermogensongelijkheid"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten