Een pleidooi voor civiliteit

Facebooktwitter

Het station vormt vaak een mooie microkosmos van veel van wat er mis is met de maatschappij. Lelijke modernistische gebouwen die constant verbouwd worden, als in- en uitstappunten voor een toenemend dysfunctionele infrastructuur naar wiens problemen enkel lukraak geld gegooid wordt, in plaats van te zoeken naar meer concurrentiële oplossingen. Maar bovenal zie je mensen het beeld van de stations vervuilen met afval, mensen die lomp staan te duwen in rijen waar geen centimeter wordt gegeven, en bejaarden die op zwakke benen moeten staan in volle coupé’s. Het is allemaal symptomatisch van een maatschappij die steeds asocialer wordt.

Deterministisch nihilisme
Veel van de oorzaken van dergelijk asociaal gedrag worden in deze collectivistische maatschappij veelal wegverklaard vanuit een groter geheel. Met een belerende vinger wordt verteld dat we niet aanstoot moeten geven aan schofterig gedrag, omdat er ongetwijfeld een sociologische verklaring is voor het slopen van een bushokje, het liefst vanuit een context van inkomensongelijkheid of culturele frustratie.

De opiniepagina’s staan met regelmaat bol van verklaringen waarom er gereld en geplunderd wordt, vaak doorspekt van deterministisch nihilisme waar een fatsoenlijk individu van zou gaan schuimbekken. Het heeft ook juist een averechts effect, omdat individuen de problemen in hun omgeving niet ten dele vanuit zichzelf verklaren, maar anderen om zich heen. Je hoeft niet op te staan voor die hoogbejaarde vrouw die met moeite kan staan: er is een stoelentekort. Je gooit het afval op de grond, omdat er te weinig afvalbakken zijn. En je brandt een huis af, omdat je gefrustreerd bent over je rol in de maatschappij (dit is iets wat collectivisten oprecht geloven).

Self-fulfilling prophecy
In dat opzicht spreken we dan ook van een self-fulfilling prophecy: als het niets dan vanzelfsprekend is dat mensen gaan rellen, vervuilen of zich schofterig gedragen, dan valt persoonlijke verantwoordelijkheid dusdanig van je af dat je je ineens minder beschaamd voelt om te gaan rellen. Als er een verklaring is voor je gedrag die niet vanuit jezelf uitgaat in de context van je omgeving, dan kan je ineens pretenderen geen controle te hebben over je (on)fatsoen. Deze eigen staart etende slang is gevaarlijk, omdat ze simultaan claimt allereerst de oplossingen te hebben voor de verloedering van de maatschappij (en die zijn bijna exclusief collectivistisch) en vervolgens de problemen die ze aankaart verergert door de schuldigen van de problematiek ontziet van hun lasten.

De verdediging van hufterigheid
Soms gaat links nog een stapje verder en moedigen ze actief verloedering en hufterigheid aan. Een in universiteiten tijdelijk in populariteit stijgende verbijsterende breinscheet worden plundering, vandalisme en vernieling geportretteerd als een heroïsche daad in dienst van het voortzetten van nieuwe burgerrechten [1]. De tekst in defense of looting wordt geanalyseerd door elite-universiteiten als Yale, als zijnde een legitieme verdediging van crimineel gedrag. Anderzijds moedigen feministen mannen aan om elke vorm van hoffelijkheid te laten varen, alszijnde het een slecht ding is [2]. Daar waar het slechte gedrag niet te verklaren valt vanaf buiten, verandert men simpelweg de morele standaard en prijst men verloedering als heldhaftig en gezond.

Er zou dan ook een terugkeer moeten komen naar een modicum aan civiliteit. Een maatschappelijke standaard waarin mensen weer van zichzelf uitgaan om hun omgeving te verbeteren, en niet collectivistisch nihilisme. Opdat er weer een vanzelfsprekendheid komt aan beschaafdheid in tegenstelling tot een positieve verassing. Dat dat vanuit het individu uitgaat is essentieel, want keer op keer blijkt dat de maatschappij collectief verklaren eerder lijdt tot verloedering, schofterigheid en een gebrek aan civiliteit.

 


 

 

[1] http://hotair.com/archives/2015/10/06/yale-students-study-in-defense-of-looting-from-blacklivesmatter-protester/

[2] http://everydayfeminism.com/2012/09/chivalry-must-die/

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Een pleidooi voor civiliteit"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten