De Arabische horrorlente

Σύροι και Ιρακινοί πρόσφυγες φτάνουν στην Σκάλα Συκαμιάς Λέσβου από την Τουρκία, Foto door Ggia [https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Ggia], CC BY-SA 4.0 [https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/deed.en]
Facebooktwitter

Het is vandaag precies vijf jaar geleden dat in Tunesië de zogeheten ‘Arabische lente’ begon. Van begin af aan werd deze revolutiegolf geframed als een moderne en progressieve droom, bij voorkeur door ietwat naïeve linkse mensen. Alle buzzwords kwamen langs, het zou een jonge generatie zijn die de oude dictatoriale garde omver ging werpen, zelfs voor de ‘social media’ was een sleutelrol weggelegd. Kortom, het was helemaal 2010 in de hoofden van iedereen die wilde geloven dat er een soort determinisme in het verloop van de geschiedenis zit: het getal op de kalender is nu zo hoog, dan moet toch vanzelf het moment aanbreken dat alles beter wordt? Dit moest dan dat moment zijn voor de Arabische wereld. De Arabische burgers, zeker de jongeren, zouden tenslotte eigenlijk heel modern zijn, maar het zouden de ouderwetse regeringen zijn die positieve ontwikkelingen tegenhielden. Zelden lag de realiteit zo loepzuiver honderdtachtig graden van het linkse wensdenken.

Hier zou nu de apologetische disclaimer moeten komen, waarin schrijver dezes zich alvast indekt door te zeggen dat de regimes van Kadaffi en Assad óók heel slecht zijn, maar die komt niet. Ieder filmpje waarin de barbaren van IS hun morbide creativiteit de vrije loop laten in het verzinnen van nog weer een meer extreme wijze om onschuldigen te doden, iedere aanslag op Europees thuisland en iedere andere op islamitische leest geschoeide schanddaad ondermijnt die stelling volledig. Libië en Syrië waren inderdaad niet te vergelijken met de standaarden waaraan wij Westerse mensen belang plachten te hechten, maar toch waren deze landen zo ongeveer de meest ontwikkelde en welvarende landen in de Mediterrane Arabische wereld. Nu zijn het rokende puinhopen. Overal waar revolutie de kop opstak, bleken de revolutionairen stiekem moslimradicalen. In Egypte werden de eerste vrije verkiezingen gewonnen door de Moslimbroederschap, als levend bewijs van de enorme blunder die men in het Westen heeft gemaakt. Verrassing; het waren de dictatoren die de seculiere kurk op de moslimfles hielden. Het volk, dat zelfs in de meer ontwikkelde Arabische landen, vooral uit arme plattelanders bestaat, is helemaal niet zo modern als men gehoopt had. Tel daarbij op dat een groot aantal radicalen de revoluties heeft gebruikt als vehikel om meer macht te verwerven en het rampenrecept is af.

Dit verloop van zaken paste natuurlijk niet in het discours dat tot die tijd was gepropageerd, dus werd het één en ander ietwat aangepast. Weet u bijvoorbeeld nog wanneer IS de kop opstak? Dat was dus al in 2011, nog in het prille begin van de Arabische lente. Toch wordt het hele verhaal in de media vaag gehouden: er was opstand tegen Assad en de rebellen wilden hem afzetten. Compleet los daarvan ontstond er een andere groepering, IS, en die voerde oorlog tegen iedereen en vermoordde allemaal mensen. Er zou vooral dus een scherpe scheidslijn bestaan tussen de ‘gewone’ rebellen en IS, terwijl die grens in werkelijkheid vager is dan die tussen Syrië en de EU. De bespeling van de publieke opinie is een machtig wapen gebleken. Toen ondergetekende enkele jaren geleden de wens uitte dat Kadaffi zou aanblijven als machthebber in Libië, was het alsof er was gezegd dat Hitler niets verkeerd had gedaan. Een dictator kon niet gesteund worden, wat de bijeffecten van diens verwijdering dan ook zouden zijn. De linkse bloeddorst bereikte spoedig een hoogtepunt toen Kadaffi eenmaal viel en op brute wijze werd gelyncht, zelden was het sociopathische gezicht van een schuimbekkende oorlogshitser zo lelijk.

Als het ophield bij de vrijwel totale verwoesting van Syrië en Libië en het zwaar beschadigen van de economieën van de overige slachtoffers van het genoemde Arabische seizoen, dan was dat al erg genoeg, maar er is meer. De val van Kadaffi heeft een gat geslagen in de toch al wat brakke muur die de Maghreb vormde tussen Europa en het Afrikaanse binnenland, waardoor de stroom gelukszoekers die op wrakkige bootjes via het Italiaanse eiland Lampedusa het Europese vasteland trachten te bereiken op gang kwam. De nog immer voortdurende oorlog in Syrië heeft een stroom vluchtelingen op gang gebracht waar een nog vele malen grotere stroom gelukszoekers op meelift en in wiens massa ook terroristen zich zonder al te veel moeite kunnen mengen. Uit die laatstgenoemde groep was een deel van de terroristen die de laatste (nou ja, de meest recente) aanslagen in Parijs hebben gepleegd, afkomstig. Toch zijn er nog steeds hardnekkige linkse wensdenkers die durven beweren dat in een ongecontroleerde stroom mensen van zo’n omvang dat opvangsystemen in gans Europa in hun voegen kraken en afkomstig uit letterlijk de meest hete brandhaard van moslimextremisme, geen terroristen kunnen zitten. D66-politica Judith Sargentini is één van die mensen, die zo incompetent en naïef zijn dat het gewoonweg malevolent is.

Telkens weer wordt de wensdenkers door de realiteit  het ongelijk bewezen, maar nooit nemen zij verantwoordelijkheid voor hun luchtfietserij, waaraan een maand geleden nog erg veel mensen zijn overleden.

Verdere misleiding zien we ook in het vluchtelingenvraagstuk: een groot deel van de ‘Syrische’ vluchtelingen komt helemaal niet uit Syrië en vluchtelingen in de letterlijke zin van het woord zijn het überhaupt niet. Er wordt telkens gesproken over vluchtelingen, maar in vrijwel dezelfde adem wordt gesproken over bijvoorbeeld het (vermeende) hoge opleidingsniveau van deze mensen. Het is dus de bedoeling dat deze mensen hier gaan werken. In andere landen is men zelfs al opener hierover.  (Overigens kan men hier opmerken dat de argumentatie voor het behoeven van meer jonge mensen herleid kan worden naar een omslagstelsel qua pensioenen, Drees maakt meer kapot dan u lief is) Laat even goed tot u doordringen wat deze simpele misleiding inhoudt: u wordt warm gemaakt voor oorlogsvluchtelingen, maar het zijn eigenlijk immigranten. Met zulk simpel woordenspel wordt halfslachtig getracht de burger om de tuin te leiden. Wat ooit het voordeel kan zijn van de immigratie van vrijwel louter mannen uit een cultuur waarmee de problemen reeds legio zijn? Die vraag kan niemand beantwoorden, omdat die voordelen er niet zijn, tenzij het volledig ontwrichten van de maatschappij het doel is.

Al met al is de Arabische lente getekend door stupiditeit en naïviteit. Stupiditeit en naïviteit in wensdenken, stupiditeit en naïviteit in het nemen van beslissingen en ook stupiditeit en naïviteit in het blootleggen van de daadwerkelijke oorzaken van problematiek die van ver-van-ons-bedshow verworden is tot dagelijkse realiteit in ons eigen land.

 

Facebooktwitter

Be the first to comment on "De Arabische horrorlente"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten