Alles mag, zolang je er maar geen geld mee verdient

Foto door Alexander Torrenegra [https://www.flickr.com/people/8536685@N07], CC BY 2.0 [https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/deed.en]
Facebooktwitter

Geschreven met hulp van een bevriende taxichauffeur

Waarschijnlijk ben ik de enige taxichauffeur in Nederland die het fenomeen Uber heeft toegejuicht, men zit tenslotte niet graag aan het eigen brood. Het is hierom dat dit stuk geschreven is: er bestaat een zekere dichotomie tussen wat voor het eigene gewenst is en dat wat het morele is. Ergens bestaat er een discrepantie tussen het gewenste en het morele, het brood en de wet. Uber handelde illegaal en is uiteindelijk door de wet gestopt. Dit was onvermijdelijk en ook terecht – in de meest letterlijke zin van dat woord – de wet is tenslotte duidelijk over wat wel en niet is toegestaan binnen de taxibranche. Wil dit dan zeggen dat dit ook rechtvaardig is?

Het verschil tussen rechtvaardig en rechtmatig is een verschil dat in de gehele codificatiegeschiedenis doorschijnt. Het is een vreemd verschijnsel; een mens kan een auto bezitten, hij kan één of zelfs meerdere personen vervoeren in die auto, hij mag er zelfs wat geld voor vragen, voor benzine of wat dan ook. Hij mag er echter geen winst op maken? Waar komt deze legale weerzin voor het verdienen van geld vandaan? Om dit te kunnen begrijpen is het noodzakelijk om eerst wat dieper te duiken in wat de taxibranche nu eigenlijk is. De taxibranche is een bedrijfstak die onderhevig is aan aardig wat overheidsinvloed. Dit heeft enkele bedrijven erg veel welvaart gebracht, niet in het minst door de aanbestedingen van publieke taken als vervoer voor bejaarden, gehandicapten en het speciaal onderwijs.

De keerzijde is echter dat dit ingrijpen ervoor heeft gezorgd dat deze bedrijfstak wat dat betreft een spelletje is geworden voor degenen die weten hoe het gespeeld wordt – die ene aanbesteding kan een bedrijf maken, hem mislopen kan het bedrijf breken. Een taxibedrijf oprichten gaat hierom ook niet zomaar. De leek zou wellicht denken dat men slechts een centrale, wat auto’s en een groep chauffeurs benodigt, maar niets is minder waar. Al deze inmenging van overheidswege maakt het dat er van een vrije markt niet meer gesproken kan worden. De overheid heeft bijvoorbeeld zelfs maximumtarieven bepaald waarvoor taxi’s mogen rijden.

Über heeft getracht deze markt wél open te breken en was daarmee eigenlijk – naast de bestaande en tevens illegaal bevonden snorders – de enige speler die daadwerkelijk actie heeft ondernomen om onafhankelijk van de invloed van de overheid op de taximarkt te kunnen fungeren. Het bedrijf heeft veel kritiek gekregen omdat het in tegenstrijd met de wet handelde. Dat is (zoals eerder gezegd) terecht, ware het niet dat de wetten in de taxibranche getuigen van communisme.

Waarom mag ik, met mijn auto waarvoor ik €115,- wegenbelasting per maand betaal, niet iemand meenemen? Wel, ik mag iemand meenemen, maar op het moment dat ik er geld voor wil vragen, gaan er ineens allerhande wetten geklden, moet ik een vergunning aanvragen, een taxipas aanvragen, een medische keuring ondergaan (allen te verlengen per 5 jaar)  en een taxichauffeursexamen afleggen bij het CBR. Dit alles kost een kleine €2000. Voor een extra TX-keurmerk – voor vele contracten noodzakelijk – moet tevens een BHV-cursus worden gevolgd.

Dit alles, terwijl het enige verschil tussen het vervoeren van passagiers en het vervoeren van klanten, het verdienen van geld is. Wanneer men deze grote investering zo beschouwt, is het dus ook niet gek dat taxichauffeurs met grondig misnoegen gadeslaan wat Über zoal aan het doen is. Sterker nog, dit gevoel is volledig terecht. Het is niet dat de taxichauffeurs een hekel hebben aan de Über-chauffeurs omdat ze iets beter doen dan zij – ze doen tenslotte hetzelfde werk. De hoofdreden voor de ergernis bij de chauffeurs is niet dat de Über-chauffeurs hetzelfde spel beter spelen, het gaat om het feit dat ze hetzelfde spel spelen op een ongelijk speelbord. Tenslotte, de overheid legt beperkende spelregels op aan degenen die zich aan desbetreffende spelregels houden, regels gelden per definitie alleen voor degenen die zicht eraan houden. Het is dus terecht dat Über wordt aangepakt voor het overtreden van de regels, maar het is onterecht dat die regels er in eerste instantie zijn.

De oplossing is dat het speelveld voor eenieder gelijk moet zijn en dat overbodige en paternalistische overheidsinmenging wordt afgeschaft. Zoals een automobilist ook geen BHV-cursus hoeft te volgen alvorens passagiers te vervoeren, zo hoeft een automobilist die daaraan geld verdient dat ook niet. Cursussen, certificaten en veiligheidseisen kunnen dan door middel van private keurmerken kenbaar gemaakt worden zodat de consument, die tenslotte niet achterlijk is, zelf prijs en kwaliteit kan afwegen en een keuze kan maken. Voor na een avondje stappen is neef Danny met z’n VW Golf à twee tientjes goed genoeg, voor het ophalen van oma met haar rollator kan worden gekozen voor een erkend taxibedrijf met alle hulpmiddelen en service die daarbij komen kijken. De directeur kan kiezen voor een splinternieuwe E-klasse met een chauffeur die voor hem de deur openhoudt, de vakantieganger op weg naar Schiphol wil misschien best met een andere familie in het busje om de kosten te drukken. Zo moet de taxibranche zich aanpassen op de werkelijke markt, in plaats van op een door de overheid scheefgetrokken variant daarop.

https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/taxi/vraag-en-antwoord/wat-zijn-de-kosten-voor-een-taxi

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Alles mag, zolang je er maar geen geld mee verdient"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten