Het verraad van Lissabon

Facebooktwitter

Op de dag af acht jaar geleden, werd het verdrag van Lissabon getekend. Een verdrag tussen de lidstaten van de Europese Unie, waarin verdergaande centralisering binnen de Europese gemeenschap werd geregeld. De verschillende samenwerkingsverbanden binnen die gemeenschap van Europa werden geünificeerd tot één rechtspersoon: de Europese Unie.  Zodoende vervielen vetorechten op justitiële samenwerking en asiel- en migratiebeleid. Zo kwam er ook een Europese Centrale Bank voor centraal monetaire beleid op de Euro. De Kopenhagen-criteria voor kandidaat-lidstaten vielen niet onder het verdrag.[1]

De aanzet tot een grondwet
Het verdrag had eigenlijk ‘Europese Grondwet’ moeten heten. In de verdergaande centralisering van de politiek in Europa werd dit als een logische volgende stap gezien. Onder de leiding van de Franse oud-president, zelfverklaarde liberaal, Valéry Giscard d’Estaing werd de Grondwet opgezet. De zaken die hierboven worden genoemd maakten er deel van uit. Maar ook werden erin de Europese vlag, het Europese volkslied beschreven.

Een belangrijk onderdeel was verder het ‘Handvest van de grondrechten van de Europese Unie’, waarin naast de traditionele grondrechten gelijkheid- en solidariteitsrechten worden omschreven. Ook zou de Europese regelgeving voorgaan op de nationale. De Europese Commissie kreeg meer macht,  en het Europese Parlement zou nog steeds de naam parlement amper waardig zijn.

Alle vertegenwoordigers van de landen stemden in met deze grondwet. Maar, het moest ook nog geratificeerd worden in de lidstaten zelf. Achttien landen ratificeerden de grondwet, in Spanje en Luxemburg met raadgevende referenda, in Duitsland bevroor het Constitutionele Hof de zaak. Als bliksem bij heldere hemel stemden de Fransen in een referendum 55/45 tegen, met een opkomst van 70%. Een van de twee kernlanden deed dus haar best om de Grondwet erdoor te krijgen, maar de bevolking van de ander vond het te ver gaan. Twee dagen later werd er ook een raadgevend referendum gehouden in ons land.

Het tweede referendum met de verkeerde uitslag
Het eerste referendum in meer dan 200 jaar tijd in Nederland. De laatste referenda vonden plaats ten tijde van de Bataafse Republiek. Het referendum vond plaats ten tijde van Balkende II, een coalitie van CDA, VVD en de D66. Het referendum werd uitgeschreven nadat de Tweede Kamer in 2003 had gestemd dat dit bij dit zwaar dragende onderwerp nodig was. Uiteindelijk stemden het CDA, de CU en de SGP tegen dit idee.[2] In de campagne voorafgaand aan het referendum waren de CDA, VVD, PvdA, D66 en GL allen in het Ja kamp. De kleine oppositiepartijen LPF, SP, ChristenUnie, SGP en Groep-Wilders waren het Nee kamp. Er was een groot media offensief, met veel ruimte voor de EU-evangelisten, waarbij de VVD zelfs propaganda maakte waarin de  Holocaust, Srebrenica en de Madrid-aanslag werden gelinkt aan een Nee stem.[3]

Maar, het Nederlandse volk had geen vertrouwen in de Grondwet. De peilingen wezen het al uit, maar de 61/39 uitslag met een opkomst van 63% was een groot Nee, tegen de Europese centralisering en tegen de politiek-intellectuele elite. Een tweede oprichtingslid van ‘Europa’ en het braafste jongetje van de klas stemde tegen. Naast Frankrijk en Nederland zouden ook Polen, Groot-Brittannië, Denemarken, Portugal, Ierland en Tsjechië referenda houden, maar deze werden afgezegd of uitgesteld. De Europese Grondwet was van de baan, zo leek op 1 juni 2005.

Hetzelfde verdrag met een andere naam
De EU-molen draaide echter door, de inhoud van de Grondwet moest en zou er komen. Anderhalf jaar later ondertekende premier Balkenende (kabinet vier, van CDA, PvdA, en CU) in Lissabon alsnog, dit keer zonder referendum. De vlag, en het volkslied werden niet meer omschreven, het ‘Handvest van Europese Grondrechten’ werd een bijlage, en de Europese buitenlandse zaken minister werd in de ijskast gezet. VVD en PvdA vonden een nieuw referendum niet nodig, en de kamers ratificeerden het Verdrag van Lissabon. (Lees hier meer over deze Salami-methode.)

Volgens de Europese denktank Open Europe kwam 96 procent van de tekst van het verdrag overeen met die van de Europese grondwet.[4] Volgens de heer Valéry Giscard d’Estaing waren de veranderingen slechts ‘cosmetisch’.[5] De rest van de lidstaten stemden ook allemaal in, al moest men daar in Ierland twee keer over doen, en waren er in landen als Duitsland en Tsjechië opnieuw strubbelingen.[6] (Lees hier meer over hoe sommige landen zo opt-out’s bedongen.)

Het democratische gehalte van het EU-project raakte beneden alle peil.

Acht jaar EU in vogelvlucht
Ondertussen wappert de blauw-met-gele-sterren vlag op mening gebouw door de hele Unie, is het volkslied ook gewoon deel van ceremonies, en hebben we een minister voor buitenlandse zaken. De zorgen van Nee-stemmers over de economische stabiliteit van de diverse landen onder één munt, het democratische gebrek en de verdergaande centralisering zijn allemaal meer dan uit gekomen.

De Euro is een ramp gebleken, in Griekenland en Italië zijn EU-lakeien geïnstalleerd geweest. Er zijn allerhande centrale steunfondsen in het leven geroepen, de transfer-unie (geld van rijk naar arm) gaat maar door. De meeste landen lappen de begrotingsregels aan de laars. (Lees hier meer over hoe de EU onze economische positie aantast.)

Het grensbeleid is een ramp gebleken, en met alle macht die men heeft is men niet in staat om simpele grenscontroles te houden. Het laatste nieuws is dat Sultan Erdogan onze grenzen zal bewaken voor geld, visums en makkelijkere toetreding. Zuid-Europa wil geld voor grenscontroles, Oost-Europa bouwt hekken. (Lees hier meer over waarom de immigratie crisis uit de hand loopt.)

Ook het democratisch draagvlak brokkelt af, daarover binnenkort meer.

De intellectuele crisis in het Avondland vertekend zich steeds duidelijker, ook op het politieke vlak. De EU is hierin tekenend, of beter: krassend. Het enige geluk is dat we de oplossing weten voor alle problemen: méér EU.

 


Volg @De_Nachtwakers      Like De Nachtwakers

 

Lees Verder:
– Pro Europa, tegen de EU  van Thierry Baudet, kort en krachtig betoog over essentiële problemen van de EU.
– The Tragedy of the Euro van Phillip Bagus, lange en in diepte (politiek) economisch beschouwing van de Euro. (gratis PDF van The Ludwig von Mises Institute)
Videos van Nigel Farage’s speeches in het Europese Parlement, de bekendste EU-scepticus van Europa, leider van de United Kingdom Independence Party (UKIP).

 


[1] http://www.parlement.com/id/vhofm7a4wkvo/verdrag_van_lissabon_overeenkomsten_en

[2] http://www.denederlandsegrondwet.nl/9353000/1/j9vvihlf299q0sr/vgvqpnqs5qbn

[3] Het schokkende filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=vv715js9_TA

[4] http://www.mehr-demokratie.de/fileadmin/pdf/2007-09-openeurope-guide.pdf

[5] http://euobserver.com/institutional/24524

[6] http://www.europa-nu.nl/id/vhg2o6nswyzr/totstandkoming_verdrag_van_lissabon/#p2

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Het verraad van Lissabon"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten