Klimaat-akkoord Parijs: pacifisme in de strijd tegen de natuur

Facebooktwitter

In Parijs zijn de afgelopen twee weken politici, wetenschappers en lobbyisten van over de hele wereld bijeengekomen. Zij hebben de bedoeling om een akkoord te sluiten over het klimaat. Zij zijn van mening dat de mens, met name door uitstoot van CO2, het broeikaseffect versterkt en zo de temperatuur van de aarde te hoog zou doen stijgen. Die hoge temperatuurstijging, of eigenlijk elke klimaatverandering, is gevaarlijk voor de natuur en milieu en dus voor de mens. Middels een nieuw tig-jaren-akkoord wil men menselijke activiteit verder gaan reguleren, gebaseerd op de laatste wetenschappelijke calculaties via klimaatmodellen. De impact van de mens op de natuur moet worden beperkt. Op die manier zal, uiteindelijk, de nieuwe groene mens vredig samenleven met de natuur, het milieu en het klimaat. (Enige overeenkomst met het communisme is geheel toevallig.)

Dit is zo’n beetje de samenvatting van het ‘groene denken’ dat zich wijd verspreid heeft in het Westen. Veel mensen genieten van de natuur, en vinden vervuiling van bijvoorbeeld de Friese meren niet leuk. Ik reken mijzelf onder deze groep mensen. Voor veel mensen komt dit denken over als een seculier (of beter een niet-christelijk) rentmeesterschap, het idee dat wij als mens zorg moeten dragen voor onze natuurlijke omgeving. Maar het groene denken behelst meer dan dit soort groene huisje, boompje, beestje meningen. Dit denken wordt ook wel het environmentalisme, al is deze term minder in gebruik, zo weinig dat mijn Word spellingscontrole er zich geen raad mee weet.

De mens en de natuur
In de naam van deze ideologie zit de kern van het probleem besloten: ‘environment’. Het komt neer op ‘dat wat omringt’, in het Nederlands spreken we vaak over ‘het milieu’. Milieu is het geheel van voorwaarden en invloeden die voor organismen van essentieel belang zijn. Als wij, als mensen, uitgaan van de mens als het organisme over wiens milieu we ons zorgen maken, dan is het denk ik goed te spreken over ‘ons milieu’, zoals we het ook beter over ‘dat wat ons (mensen) omringt’ kunnen hebben. Op deze manier wordt de nadruk gelegd op de relatie tussen de mens en zijn natuurlijke omgeving, de mens en de natuur. Wij mensen kunnen ons immers enkel zorgen maken over ‘het milieu’ als wij überhaupt bestaan.

Hierin zijn wij mensen dan ook een unieke soort. De mens kan zijn omgeving objectief beschouwen, en zo bijvoorbeeld de vraag stellen of de zon wel echt om de aarde draait, ook al lijkt het daarop voor de mens. Op eenzelfde wijze kunnen wij objectief kijken naar de relatie tussen de mens en de natuur, met name de planeet waarop wij leven. Zo is het duidelijk dat de Aarde prima door zal kunnen draaien zonder ons mensen erop.

Wij mensen kunnen het ochtendgloren, het getjilp van een mus, of zelfs de macht van de weergoden bewonderen. Wij kunnen plezier scheppen in het bijhouden van onze tuin, het beklimmen van bergen, het bekijken van satelliet foto’s van de aarde – onze ‘pale blue dot’ in het universum.[1] Deze sentimentaliteit is niet wederkerig. Onze huisdieren worden wellicht blij van onze aanwezigheid, maar de rest van de flora en de fauna, het weer en de winden, en de natuurkrachten geven geen biet om onze aanwezigheid. Hoezeer wij Moeder Natuur ook romantiseren, zij blijft daarbij ijzig koud – van opwarming geen sprake.

Moeder Natuur
Theologen proberen sinds eeuwen uit te leggen hoe god goed kan zijn, en er tegelijkertijd dood en verderf kan bestaan. Dit vraagstuk, de theodicee, lijkt mij in het geval van Moeder Natuur zeker een foute voorstelling van zaken. De natuur heeft geen moraliteit, de natuur heeft namelijk geen keuze. De natuur is. De natuur doet wat zij doet. Wij mensen kunnen uit het gedrag ervan wetmatigheden destilleren, maar dat maakt de natuur niet tot een morele agent. Ziekten en natuurrampen zijn dus niet een vergelding van onze (CO2) zonden. Zelfs het zo natuurlijk fenomeen van de dood is volledig onpersoonlijk. Moeder Natuur weet niks, Moeder Natuur ziet niks. En hoe machtig Moeder Natuur ook is, zij is niet almachtig.

De machtige mens
Want ondanks dit barre milieu is het leven op deze Aarde ontstaan. Ondanks dit alles heeft de evolutie van het leven meer en meer geavanceerde levensvormen tot stand gebracht. Wij mensen zijn voor nu de kroon op de evolutie. De mens stelt fysiek weinig voor tegenover mammoeten, ijstijden, epidemieën en tsunami’s. Maar dankzij zijn grote bewustzijn heeft hij alle uitdagingen succesvol afgewend. Uitdagingen die Moeder Natuur tegen hem opwierp. Door zijn vermogen de wereld te begrijpen, en naar zijn hand te zetten, heeft de mens zich over de wereld verspreid. Elke uitvinding en elke innovatie maakt dat mensen zich beter kunnen weren tegen natuurlijke gevaren en beter kunnen samenleven. De mens is deel van de natuur, maar evenzeer in strijd met de natuur.

De mens werd dankzij de industriële revolutie heer en meester van de aarde. Voorheen had de mens bijna al zijn energie nodig om zijn eten te verbouwen, dit was zonne-energie. Met wind-energie zeilde men de wereld over, en hielden de Nederlanders meestal droge voeten. Maar door de exploratie van energiebronnen die veel meer energiedichtheid hadden kon de mens zich pas echt gaan toewijden aan al die zaken die wij vandaag de dag als normaal beschouwen. Dankzij fossiele brandstoffen werd de landbouw efficiënter, en konden mensen gaan massa-produceren en massa-consumeren. Zo begon de globale uitwisseling van mensen, goederen en ideeën pas echt.

CO2 en mensheid

Zoals op het plaatje hierboven is te zien: de levensstandaard schoot ophoog, de levensverwachting schoot omhoog, de wereldbevolking schoot omhoog. De grafieken laten goed de grote verandering in het korte tijdsbestek voor veel mensen zien, kortom, een revolutie. De verwachtingen van Malthus en de zijnen, dat er een populatiegrens zou zijn en dat massasterfte zou volgen, is nog steeds niet uitgekomen. Voor de mens als soort schuift die Malthusiaanse grens omhoog bij elke uitvinding of innovatie. Want, de mens is geen normale diersoort, de mens heeft een uniek vermogen zich aan te passen aan zijn omgeving, en zijn omgeving aan te passen aan zijn noden.

Een menselijk milieu
De kracht van de mens is zijn vermogen tot denken. De mens heeft daarvoor twee dingen nodig. Allereerst: de vrijheid om zijn ideeën te proberen, uit te werken, te verspreiden. Zowel op de markt van de ideeën als op de markt van goederen. Ten tweede: zoveel mogelijk vermogen om die ideeën toe te passen, om te produceren, te transporteren, te communiceren en te consumeren. Dankzij het hoge energiegebruik en de behoorlijke mate van vrijheid in het Westen kunnen we zeer gemakkelijk onze ideeën op ‘papier’ zetten, en ze verspreiden over alle plekken op de wereld waar men ook genoeg energie en vrijheid heeft.

Ons milieu, het milieu dat het beste is voor de mensheid, moet bestaan uit deze twee voorwaarden: individuele vrijheid, en energie-overvloed. Beide waarden ontwikkelden zich in het Westen. Beide waarden zijn ondertussen in meer of mindere mate verspreid over de gehele wereld, voor zover mensen en/of overheden deze op waarde wisten te schatten.

Een eenzijdig staakt-het-vuren
Schatten de mensen die in Parijs bezig zijn met een ‘klimaatakkoord’ de individuele vrijheid en energie-overvloed ook op waarde? Alles duidt erop dat dit niet zo is. Men wil de natuur of ‘het milieu’ beschermen tegen de mens, terwijl de mens zichzelf dient te beschermen tegen de natuur. Men ziet CO2 als een gif, terwijl het een bijproduct is van de grootste mate van beschaving die de mens heeft bereikt, en daarnaast voedsel voor planten is. Men wil energie verbruik verminderen, terwijl er miljarden mensen op de aarde al in energie-armoede leven. 1.3 miljard mensen hebben geen toegang tot elektriciteit volgens het International Energie Agentschap.[2] Men ziet lage energiedichtheid bronnen (wind en zon) als preferabel boven hoge energiedichtheid bronnen. De onregelmatigheid van wind- en zonne-energie neemt men op de koop toe.[3] Men ziet elke impact van de mens op de natuur als een zonde, en wil de menselijke ‘voetafdruk’ continue verkleinen.

Uiteindelijk kiest men om de individuele vrijheid te beperken, in het belang van de mensheid en vooral ook de natuur. De ‘wetenschappelijke socialisten’ voorspelden in de vorige eeuw de toekomst en middels planning zouden zij de mens verbroederen met elkaar. Zo zijn de wetenschappelijke environmentalisten vandaag de dag bezig met het voorspellen van de temperatuur-toekomst, waarin men tot nu toe niet goed slaagt.[4] Zij willen middels planning de mens leiden naar verbroedering met de natuur. Men offert onze individuele vrijheid en energie-overvloed op, om als nieuwe groene mens ‘vredig’ samen te moeten leven met de natuur, zoals de mens generaties lang leefde tot aan de Industriële revolutie. Men heft daarmee twee belangrijke voorwaarden voor het floreren van de mensheid op, in naam van ‘het milieu’. Om die reden zijn het environmentalisten, zij verkiezen de omgeving, de natuur, boven de mens. Zij besluiten tot een eenzijdig staakt-het-vuren in de strijd van de mens tegen de natuur. Een pacifisme dat uiteindelijk zal leiden tot een terugkeer naar de ‘state of nature’, waarin het leven armoedig, vies, kort en bruut is.[5]

Humanisme als besluit
De natuur zal nooit vrede sluiten met de mens, en zodoende moeten wij ons wapenen voor de strijd.[6] Klimaatverandering is van alle tijden, en het bereiken van een status quo in deze is niet minder onmogelijk dan in andere dynamische complexe systemen, zoals de economie. Wij moeten onze vrijheid hoog houden en streven naar energie-overvloed om niet alleen te overleven, maar te floreren op aarde. De eerste prioriteit van de mensheid moet de individuele mensen zijn die onze soort opmaken. Een hernieuwd humanisme is nodig, en voor het genieten van de natuur is daarin zeker plaats. Echter, de leidraad moet niet meer zijn “hoe beperken wij onze impact op het milieu?”, maar “hoe vergroten wij het de leefbaarheid voor de mens?”.

 


Volg @De_Nachtwakers      Like De Nachtwakers

 

Lees Verder

Het boek The Moral Case for Fossil Fuels van Alex Epstein, wat een grote invloed heeft gehad op mijn denken en dit artikel.
Lees het eerste hoofdstuk gratis op: http://www.moralcaseforfossilfuels.com.

Het artikel The Toxicity of Environmentalism van George Reisman.
Het artikel Bedenkingen tegen de duurzaamheid van Koos Tjalma.

 


 

[1] Uitspraak van Carl Sagan, zie hier een filmpje

[2] http://www.iea.org/topics/energypoverty/

[3] Kort filmpje over het probleem van onregelmatigheid bij energiebronnen

[4] De wetenschap faalt daar behoorlijk in, zie: http://wattsupwiththat.com/2013/06/06/climate-modeling-epic-fail-spencer-the-day-of-reckoning-has-arrived/

[5] Vrij naar Thomas Hobbes in zijn Leviathan.

[6] Vrij naar het latijnse adagium ‘Si vis pacem, para bellum’.

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Klimaat-akkoord Parijs: pacifisme in de strijd tegen de natuur"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten