Politiek versus realiteit: het klimaatrapport van de Nederlanden

Facebooktwitter

De COP21 Klimaatconferentie van Parijs blijft de gemoederen roeren en de krantenkoppen beheersen. Op de openingsdag kreeg België de vermaledijde “Fossil of the day”-award, een prijs die door het NGO-conglomeraat Climate Action Network (CAN) wordt uitgereikt aan gedecentraliseerde of federale landen die in gebreke blijven wat betreft een onderling akkoord over de klimaatdoelstellingen tussen de verschillende beleidsniveaus.

Bovendien zou België achterop hinken in het behalen van de 2020-klimaatdoelstellingen en haar financiële bijdragen aan het zogenaamde Klimaatfonds. Wat dat laatste betreft hebben de Belgen relatief laat hun duit in het bodemloze zakje gedaan. Pas in december 2014 stortte de federale regering Michel 50 miljoen euro in het fonds, terwijl klimaatbeleid eigenlijk een gewestbevoegdheid is. De onderlinge verdeling van de financiële lasten en concrete doelstellingen moeten dus nu over de verschillende gewesten verdeeld worden. En daar wringt al zes jaar de schoen.

Ook Nederland was niet gehaast en stortte haar bijdrage van 100 miljoen USD in het fonds een maand eerder, in november 2014. Dat is er ondertussen al 134 miljoen. Volgens Oxfam Novib overigens veel te weinig, die op basis van de bedenkelijke “fair share”-regel 250 tot 280 miljoen eisen. Dat is opmerkelijk, want Frankrijk, vier maal zo groot als Nederland, stortte al 578 miljoen USD in het fonds, en bleef buiten schot. Hoe kan je “fair share” met een vierde van de bevolking nu de helft van het Franse bedrag zijn? Zweden daarentegen, dat met amper 10 miljoen inwoners 581 miljoen in het fonds stortte, betaalt veel meer dan haar “fair share” en wordt om onduidelijke reden als benchmark voor Nederland gebezigd. Afijn, het klimaatfonds is dus een schimmig gegeven.

En hoe zit dat nu eigenlijk met die klimaatdoelstellingen van onze gewesten? Doen Nederland en België het werkelijk zo slecht als de groene lobby ons wil doen geloven? Laat ons even naar de cijfers kijken.

Als we kijken naar de doelstellingen ter reductie van CO2-uitstoot door verbrandingsprocessen, moest België haar uitstoot tegen 2012 verminderen met 7.5% en Nederland met 6%. En inderdaad, wat betreft deze doelstellingen falen beide landen. België kon in die periode slechts 6,7% reduceren, terwijl de Nederlandse CO2-uitstoot door verbrandingsprocessen maar liefst met 13% is toegenomen. Enkel Slovenië en Oostenrijk doen slechter.

Maar als we daartegenover de gehele point source uitstoot van broeikasgassen plaatsen krijgen we een ander beeld. Ondanks het slechte CO2-rapport hebben België en Nederland kun klimaatdoelstelling voor 2012 (8% onder het niveau van 1990) met vlag en wimpel gehaald. Nederland verminderde 9,5%, België maar liefst 18,5%. Tot 2005, toen het Kyoto-protocol in werking trad, deden beide landen het nochtans bijzonder slecht. Op dat moment hadden zij de uitstoot ten opzichte van 1990 met respectievelijk 1 en 2% vergroot. Pas daarna kwam de kentering, vooral in België.

België heeft dus op een haar na de reductiedoelstellingen van 2020, een vermindering van 20%, al gehaald. Nederland heeft nog werk voor de boeg en het ziet er niet naar uit dat de doelstelling zal worden gehaald. Is het dan niet eigenaardig dat België (een federaal land) wordt uitgeroepen tot “Fossiel van de Dag”, omwille van haar federale staatsstructuur, terwijl een objectief slechter presterend land als Nederland met haar unitaire staatsstructuur niet eens aanspraak op die “prijs” kan maken? Suggereert Climate Action Network dat klimaatbeleid per definitie gecentraliseerd, door zo weinig mogelijk overheden moet worden gevoerd?

Geen detail: de sterke man achter Climate Action Network is een Belg, Wendel Trio, een links activist die zijn sporen verdiende bij 11.11.11, een koepelorganisatie van Belgische NGO’s die in 2011 in opspraak kwam omwille van haar schimmige boekhouding en de Oxfam Wereldwinkels. En wat blijkt: de man stond in 2007 nog op een sp.a-lijst voor de federale Kamerverkiezingen. Omwille van het sterke verlies van de Vlaamse socialisten in die verkiezingen, kwam Trio met zijn schamele 2706 stemmen niet in het Parlement.

Dat zou kunnen verklaren waarom het Climate Action Network de prijs toekent aan België en niet aan Nederland. Noch in de Belgische, noch in de Vlaamse regering zitten namelijk socialisten. In 2014 vlogen de socialisten voor het eerst in een kwart eeuw naar de oppositiebanken. Terwijl Nederland openlijk voor alle camera’s aanvallen omwille van haar klimaatrapport niet wenselijk is: de staatssecretaris voor Milieu van het kabinet Rutte II is namelijk een PvdA-postje, dat oorspronkelijk werd bezet door Wilma Mansveld en sinds kort door Sharon Dijksma. Dat zou immers gratis reclame zijn voor de concurrenten van PvdA op links, zoals de SP en GroenLinks.

In België krijgt het nietige Climate Action Network natuurlijk veel media-aandacht. Men richt de pijlen voornamelijk op Vlaanderen, dat dwars ligt in de intra-Belgische onderhandelen. Het gerucht van de bevoegde Waalse minister Furlan (een PS-er, uiteraard) dat er al een akkoord was, werd met klem door Vlaanderen en de federale overheid ontkend. Wallonië, al sinds jaar en dag een socialistische broeihaard die haar gelijke in Europa niet kent, is vrijwel failliet en dus niet geneigd om haar laatste grote ondernemers weg te jagen met strengere milieuwetgeving. Daarom wil de PS het overgrote merendeel van de klimaatdoelstellingen en de financiering ervan doorschuiven naar het economisch gezonde(re) Vlaanderen, waar driekwart van het Belgische BNP en de Belgische belastingopbrengsten worden gegenereerd.

Opmerkelijk: de socialisten zaten sinds 2014 voor het eerst sinds het bestaan van de Vlaamse regering in de oppositie. Zij hebben dus in beide regeringen Peeters altijd sterke oppositie gevoerd tegen dit ecologische doorschuifbeleid van Wallonië.

Het lijkt er dus op dat de “Fossil of the day”-prijs een goedkoop politiek één-tweetje is tussen NGO’s en de linkerzijde. Door de mediadruk op de Vlaamse en de Belgische regeringen op te voeren, kan men de aandacht voor het faillissement van het Waals gewest ombuigen naar een hardleerse en inerte Vlaamse centrumrechtse meerderheid, die al dan niet moedwillig onze aarde vernietigt. Dat de cijfers een ander, genuanceerder beeld van de situatie scheppen, is voor klimaathysterici natuurlijk bijzaak.

Tenslotte kunnen we opmerken dat het uitblijven van een intra-Belgisch klimaatakkoord in het kader van de “Fossil of the day”-prijs opnieuw de overbodigheid van België bewijst, en beide gewesten best hun eigen weg kunnen gaan. Dan kunnen Vlaanderen en Wallonië elk hun gecentraliseerde klimaatbeleid voeren, zoals Climate Action Network dat wenselijk lijkt te achten.

Misschien geldt België wel als een pars pro toto voor Europa, en bewijzen de diepe culturele verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië dat een bindend klimaatakkoord op internationale, laat staan globale schaal onbegonnen werk is.

The next big thing will be a lot of small things.

Facebooktwitter

Be the first to comment on "Politiek versus realiteit: het klimaatrapport van de Nederlanden"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten