De Venezolaanse kruistocht naar vrijheid

Facebooktwitter

Caracas, 6 december 1998
Zeventien jaar geleden koos het Venezolaanse volk Hugo Chávez als de achtenveertigste President van de Republiek. Dit gebeurde na jaren van zware corruptie en een economische toestand die elke nieuwe dag nog slechter was dan die ervoor. Het Venezolaanse electoraat verkoos een jonge militair die een aantal jaar daarvoor nog een mislukte coup pleegde op de toenmalige president Carlos Andrés Pérez. Maar nog meer bijzonder was dat hij alle verantwoordelijkheid op zich nam toen hij rechtmatig gevangen werd gezet voor die militaire opstand.

Zeer weinig mensen wisten toen wat de werkelijke intenties van Chávez en zijn getrouwen waren voor de toekomst van Venezuela en geheel Latijns-Amerika. Jammer genoeg vreesde het Venezolaanse volk het socialisme nog niet doordat in alle voorgaande jaren beide de twee grootste partijen beide socialistisch beleid uitvoerden.

Venezuela heeft een bijzondere geografische ligging. De bodem zit vol met waardevolle en schaarse grondstoffen die het land potentieel een economisch paradijs maken. En daarom een grote prijs voor wie het onder zijn controle heeft. Na zes jaar van economische bloei onder de militaire dictatuur van Marcos Pérez Jiménez, nam een revolutie geleid door de gematigde linkse democraten de macht in de Venezolaanse politiek over.

Zij vergroten de invloed van de overheid op de economie. Ze nationaliseerden de olie- en staalindustrie. Ze namen de controle over de centrale bank over door een serie aan voorrechten voor de andere bankiers in het land. Met elke socialistische maatregel die zij namen nam de hoge levensstandaard die de hardwerkende Venezolaan gewend was, meer en meer af. De corruptie nam uiteraard ook hard toe nu de staat steeds meer controle uitoefende op de economie en de samenleving. De Marxistische partijen en groeperingen die ooit uitgesloten waren van de allianties die de basis van de democratie vormden, profiteerden van dat leed en werden daardoor politiek geaccepteerder.

Chávez neemt de macht over
Toen leek Chávez de grote redder. Hij was geen representant van de twee oude politieke partijen, hij was een militair; net als de dictatoriale leider die Venezuela ooit naar de ontwikkelde landen deed opstoten.

Met de tijd werd Chávez ware gezicht langzaam zichtbaar. Toen hij begon zei hij dat hij geen socialist was en door zijn charismatische voorkomen en overtuigingskracht geloofde bijna iedereen dat ook nog. Daarna verbeterde Chávez de relaties met de Marxistische dictatuur Cuba, waarna de totalitaire regimes van Saddam Hussein en Muhamar Gadaffi volgden.

Hij voerde steeds meer en meer een socialistisch beleid zoals bij het onteigenen van fabrieken en boerderijen. Het maakte niet uit of bedrijven groot of klein waren, allemaal konden ze worden opgeslokt door de overheid met het “nationaal belang” als argument.

Chavéz’ machtsovername was niet de gebruikelijke weg voor een Marxist. Fidel Castro leidde een gewapende revolutie op Cuba en de FARC vecht nog steeds een guerrilla-oorlog in Columbia. Chávez aan de andere kant, kwam aan de macht door verkiezingen en dat is waar zijn macht op gebaseerd was: op zijn vermogen om mensen aan zijn zijde te houden en steun te krijgen voor al zijn maatregelen door er een populistisch sausje overheen te gieten.

Daarna had hij maar twee dingen nodig mensen aan zijn zijde te houden: de mensen arm houden en tegelijkertijd de voedende hand zijn. Zo vergrootte Chavéz het staatsbudget door “missies” te creëren (waarbij geld gegeven werd aan de armen) om de mensen tevreden te houden. Wat er in de praktijk gebeurde (zoals iedereen met enig economisch verstand wel kan raden) was dat de toegenomen staatsuitgaven voor niets anders zorgden dan inflatie waardoor het geld dat aan de armen werd gegeven hen niet rijker maakte maar juist nog armer.

Alle zestien jaar van de Chávez overheid werden gekenmerkt door dit soort populistisch economisch beleid en hij nam alle machten van de overheid (uitvoerend, wetgevend, rechtsprekend en electoraal) over om zichzelf aan de macht te houden. Het Chavista regime begon ook steeds meer de oppositie te onderdrukken door andere politieke leiders op te pakken, TV-stations te sluiten en een streng censuurbeleid toe te passen op de regionale kranten (uiteindelijk zelfs door de import van drukpapier te bemoeilijken).

Je denkt misschien, waarom zei de internationale gemeenschap niets over de verschrikkelijke dingen die in Venezuela plaatsvonden? Dat kwam omdat met de petrodollars het geweten van vele overheden in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied werden gesust. Via een organisatie genaamd “Het Sao Paulo Forum” werd de Marxistische ideologie vanuit Cuba en Venezuela verspreid over het gehele Zuid-Amerikaanse continent, zwaar gefinancierd met de Venezolaanse olie-inkomsten. Ze creëerden parallelle internationale organisaties die de socialistische regimes die opkwamen in Latijns Amerika[1] moesten legitimeren en elkaars belangen moesten verdedigen.

Maar meneer Chávez had niet lang meer. Hij overleed op een bepaald moment tussen 2011 en 2012 (de echte datum van zijn dood is onbekend) en droeg zijn regering praktisch over aan Nicolas Maduro.

Door de door van Chávez en een zeer slechte economische situatie (zeer hoge inflatiecijfers, lange wachtrijen om eten te kopen, een schaarste aan zo’n beetje alle producten en medicijnen, enzovoorts) waren bijna alle mensen die geloofden in zijn project ontdaan, en begonnen van mening te veranderen.

De verkiezingen van 6 december 2015
Op 6 december 2015 werden de nationale parlementsverkiezingen gehouden en met 2/3e van de vertegenwoordigers kunnen we nu voor het eerst in zeventien jaar zeggen dat we een verkiezing gewonnen hebben, ondanks alle manieren waarop de centrale overheid ons heeft proberen tegen te houden. De Venezolaanse oppositie won in bijna elke deelstaat, zelfs die waar de Chávez-aanhangers traditioneel in de meerderheid zijn. De opkomstcijfers waren zo hoog en de stemmen voor de kant van vrijheid en democratie zo talrijk dat het regime niets anders kon doen dan de resultaten accepteren.

Dat is de geschiedenis van Venezuela, zijn kruistocht naar vrijheid. Met deze overwinning hoop ik dat we niet alleen van een Marxistische overheid naar een lichtere vorm van socialisme gaan. Om werkelijke democratie en welvaart te bereiken moeten we eerst de socialistische machine, die jaren aanstond en nu tot ontploffing gebracht is, omkeren en pleiten voor een vergroting van de economische en persoonlijke vrijheden.

Andere landen moeten Venezuela niet met medelijden bekijken maar ervan leren: hoe een land dat ooit een van de rijkste landen ter wereld was, eindigde met wachtrijen voor wc-papier en tandenpasta doordat de overheid groeide en groeide en alles in zijn weg opslokte

Ik weet in elk geval zeker dat deze december de laatste december is met een Marxistische regering die de toekomst van Venezuela beheerst. Ik hoop dat wij, het Venezolaanse volk, het land weer kunnen opbouwen uit de as van het socialisme.

 


 

Geschreven door Alberto Rada Molinares, lid van het opleidingsteam van de Vente-partij en ex-voorzitter van Students for Liberty Venezuela. Vertaald door Jasper de Groot.

 

[1] Bijvoorbeeld het Brazilië van Da Silva en Rousseff, het Argentinië van Kirchner, Het Bolivia van Morales, het Ecuador van Correa

Facebooktwitter

Be the first to comment on "De Venezolaanse kruistocht naar vrijheid"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten